TUNEL

(Pociąg opuścił stację Czeliabińsk. Przedział, dwóch pasażerów.) A. Pan dokąd?

B. Nic ci do tego.

A. Pytam, bo walizka wielka, więc gdzieś daleko?

(Słychać stuk wagonów pędzących po torze)

B. Czy ja interesuję się twoim bagażem ? Mnie nie obchodzi dokąd jedziesz. Spadaj.

A. Widzi pan, ja mam tylko teczkę, a jadę do Kemerowa. I co, Panu nie wydaje się to dziwne?

Może pan z tą wielką walizą jedzie tylko na przedmieście? To byłoby zabawne.

(Przeciągły gwizd parowozu)

B. Nic ci do tego, nie zrozumiałeś!? Zostaw mnie w spokoju!

A. Mogę panu pomóc umieścić ją na półce.

B. Ręce precz od mojego bagażu!

A. Nie chcę być niemiły, ale....nie będę mógł wyjść do toalety. Pomogę panu ją podnieść.

B. Jeśli jej dotkniesz, pożałujesz! Nie jadę sam, jadę z żoną.

(A - zaczyna przyglądać się uważnie walizce należącej do współpasażera i zauważa, że pod nią zaczyna się tworzyć plama. Migotające promienie światła wpadające przez okno pędzącego pociągu utrudniają mu widzenie).

(B - widzi, że z jego walizki wypływa powoli strużka krwi).

A. Ma pan pecha, coś pękło, bo widzę, że robi się pod nią mokro!

(Pociąg wjeżdża w tunel, rośnie huk pędzących wagonów. Robi się ciemno. Nagle pęd powietrza i łoskot wdzierają się do przedziału. Po minucie, gdy pociąg wyjeżdża z tunelu, w przedziale znajduje się tylko B. - jest bez bagażu, czyta gazetę.) B - mówi do siebie:

Pięć godzin do najbliższej stacji, nareszcie będę mógł pospać.

Copyright©WojciechWilczynski