Z pamiętnika turysty

Trzeciego dnia pobytu w Andaluzji wcześnie rano ruszamy w czwórkę z Nerja na rajd po południowej Hiszpanii. Auto wypożyczone na lotnisku w Maladze spisuje się bez zarzutu. Najpierw zwiedzamy Gibraltar, który zadziwia nas organizacją ruchu. Przed startem i lądowaniem droga na półwysep zamykana jest szlabanem, biegnie bowiem w poprzek pasa startowego lotniska. Widoki piękne. Wjeżdżamy bezczelnie do góry ile się da. W końcu droga kończy się, co dobitnie uzmysławia stalowa przegroda i panoszące się wokół stado małp.

Na horyzoncie widać afrykańską Ceutę, a czterysta metrów od brzegu pływającą boję, oznaczającą miejsce katastrofy Liberatora z generałem Władysławem Sikorskim. Z drugiej strony wysokiej góry, u jej podnóża, stoi w porcie wiele statków. Po trzech godzinach zjeżdżamy do miasta, przy okazji uwalniając się od natrętnych małp. Pędzimy wzdłuż wybrzeża Atlantyku do Cadiz. Miasto robi sympatyczne wrażenie. Z portowego nabrzeża ruszamy na zwiedzanie jego najpiękniejszych miejsc i budowli. Z górnego pokładu miejskiego tour-autobusu podziwiamy architekturę i z pomocą lektora, przez słuchawki poznajemy jego historię.

Mimo późnej pory decydujemy się na wieczorne zwiedzanie Sewilli. Dystans Cadiz–Sewilla przejeżdżamy na resztkach paliwa. Silnik gaśnie przy wjeździe na stację. Chodzimy po ścisłym zabytkowym centrum, chłonąc piękno placów, uliczek, starej katedry. Nastaje noc, a my, spoglądając na mapę, ze zdziwieniem zauważamy, że od Nerja dzieli nas duży, kilkusetkilometrowy dystans. Mamy za sobą piętnaście godzin podróży i zwiedzania, a ja ze dwa litry piwa i degustację trzech win, gdy słyszę słowa Krzyśka:

– Siadaj za kierownicę, ja dalej nie pojadę, oczy mi się zamykają, trudno stary, przepraszam, robi mi się słabo, nie chcę mieć was na sumieniu.

Konsternacja. Krzysiek od początku deklarował, że poprowadzi samochód przez całą trasę i rzeczywiście, dobrze mu szło. W przeciwieństwie do mnie nie pił żadnego alkoholu.

Już mam mu wygarnąć, żeby się opamiętał, gdy rozbawione panie, mało rozumiejąc powagę sytuacji, patrzą na mnie błagalnym wzrokiem, wykrzykując:

– Marek jedź, jedź, już późno. Bo do rana nie dojedziemy. Jest noc, nie ma ruchu, jakoś dojedziesz, będziemy czuwać, byś nie zasnął.

Rzeczywiście, baby są jakieś inne, myślę. Patrzę w oczy Krzyśkowi i zauważam, że ma cholerny kryzys. Nie tylko nie nadaje się na kierowcę, ale i jako pasażera strach go wieźć. Żegnam się, by Bóg miał mnie i całą resztę w swojej opiece i siadam za kierownicą. Mocno uchylam szybę w drzwiach kierowcy. Mimo zmęczenia upojnym dniem i nocną porą panie starają się (z przerwami niestety) zabawiać mnie rozmową, słuchaniem muzyki itp.

Skrajnie zmęczony, z niemal zamkniętymi oczami, o godzinie czwartej rano dojeżdżam do Nerja, dwa razy myląc skręt z ronda przed miasteczkiem. Caramba! Po jednodniowej przerwie, przy śniadaniu, Krzysiek oznajmia wszystkim, że Alhambrę zwiedzimy albo dzisiaj, albo wcale. Śniło mu się, że bez trudu dostajemy bilety. Wpadamy więc na genialny pomysł, by ruszyć, skoro są bilety... Jest już popołudnie, gdy po niecałych dwóch godzinach dojeżdżamy do Granady i parkujemy w niedozwolonym miejscu niedaleko Alhambry. Nieświadomi płacimy za poradę parkingową miejscowemu naciągaczowi, który bierze 20 euro „na bilety”, po czym wskazuje nam gdzie jest kasa i... znika bez śladu. Sen się sprawdza, bo właśnie w kasie zespołu pałaców są bilety dla indywidualnych turystów.

Alhambra, z arabskiego „czerwona wieża” – zniewala nas. Ten warowny zespół pałacowy zbudowano w latach 1232–1273. Po zwiedzeniu pałaców łazimy po Granadzie bez ładu i składu. Już wszystko pozamykane. Zegar pokazuje osiemnastą trzydzieści, gdy Krzysiek wpada na kolejny genialny pomysł:

– Jedźmy w góry, do Pradollano nie jest daleko!

– Zaraz, zaraz – mówię. – Przecież dochodzi siódma, więc mamy za mało czasu!

Panie wpadają w euforię: jedźmy, będzie pięknie! Przegłosowano mnie. Mimo że jest późno, decydujemy się jechać w góry po krętej i stromej drodze A395. Czeka nas wjazd pod górę, w oddali widać pasmo Sierra Nevada. Góry Śnieżne leżą na wysokości ponad dwa tysiące metrów n.p.m. To pasmo powstało podczas orogenezy alpejskiej i jest najbardziej na południe wysuniętym obszarem narciarskim Europy. Hasło: „Rano narty – po południu golf i morze” robi wrażenie. Przed jazdą w góry Sierra Nevada za kierownicą siada Krzysiek.

– Ale będziemy mieli widoki – mówi, jak zawsze, z pełnym przekonaniem.

Tymczasem widzę, że wskaźnik paliwa pokazuje zero a nawet mniej, więc po raz kolejny proszę, by przystanął i zatankował. Już do Granady dojeżdżaliśmy „na oparach”. Właśnie jesteśmy przy stacji benzynowej. Krzysiek po raz kolejny odmawia:

– Dajcie spokój, jest późna pora i spora kolejka, po drodze coś znajdziemy!

I mimo mojego wyraźnego sprzeciwu nie zatrzymuje się przy dystrybutorach. Zaczynamy podjazd. Modlę się w duchu o stację benzynową, ale przejechaliśmy już dwadzieścia kilometrów i... nic. Nie wiem, na czym jedziemy.

Krzysiek mówi, że wciąż „na resztkach oparów”.

Ciekawe, myślę. Co powie, kiedy zaraz staniemy i el fin del viaje – koniec podróży. A pobocze jakieś będzie? Bo droga wąska. Noc w górach, bez kocy, paliwa, szkoda gadać. Auto jednak wciąż mozolnie wspina się pod górę. Perpetum mobile czy co? Gdy moje nerwy są napięte do ostatnich granic, za zakrętem pojawia się mini stacyjka. Czynna! Cud boski, że ktoś ją tam zbudował.

Jestem wkurzony i chcę napić się kawy – a tu wszyscy krzyczą:

– Nie mamy czasu, napijemy się na górze, jedźmy, jedźmy!

– Tym razem nie odpuszczę – oznajmiam wściekły. Idę do barku, gdzie wypijam duży kubek kawy. Gdy wracam – cisza w aucie – obrażeni, czy co? I słyszę pretensje:– Przez ciebie w nocy tam dojedziemy, niczego nie zobaczymy!

– Odczepcie się, terroryści! – mówię wreszcie.

– Mógłbyś napić się za chwilę z nami w górach, jesteś samolubem i skończonym egoistą! – słyszę w odpowiedzi.

Wreszcie widać górskie miasteczko, piękne hotele na tle gór i błękitnego nieba. Gdzieś wysoko zalegają połacie i strzępy śniegu. Droga wiedzie do centrum, jest placyk, stajemy. Nie ma nikogo, żywej duszy! Wokół panuje absolutna cisza, jeśli nie liczyć szumu wodospadu powyżej placu. Chodzimy od knajpki do knajpki. Wszystko, dosłownie wszystko zamknięte: hotele, wypożyczalnie, wyciągi. I w całym mieście nie spotykamy nawet jednego człowieka. Wszystkie sklepy i bary nieczynne, puste ulice. Chodzę, zwiedzam, podziwiam i drwię sobie z nich i ich wspólnej kawki. Kurort zimowy jest totalnie martwy. Jakby wszystkich UFO porwało.

Po pół godzinie zjawiają się dwaj policjanci – jedyne żywe istoty w mieście. Zaczyna zapadać zmierzch. Pospiesznie robimy zdjęcia i ruszamy z powrotem w dół. Przyglądam się Krzyśkowi, wygląda nieszczególnie. Stwierdzam ze zdziwieniem, że zjeżdżamy z dużą prędkością – tylko na hamulcach, bez włączonego biegu. Zwracam mu natychmiast uwagę, by włączył bieg. Wciąż zjeżdżamy z dużą prędkością, po krętej stromej drodze – na samych hamulcach. Nie włącza biegu. Nawet nie reaguje. Powtarzam mu:

– Masz włączyć bieg, jest masa zakrętów!

Jaka masa – są same zakręty i zaraz będzie za późno! Elżbieta trąca mnie niepostrzeżenie, bym przestał, bo będzie awantura. Nie rozumie sierota, że zaraz zginiemy! Rzeczywiście, baby są jakieś inne – powraca sentencja sprzed dwóch dni. Jestem w szoku, gdy Krzysiek oznajmia:

– Każdy kierowca ma swój styl jazdy, a mój jest akurat taki!

To doprowadza mnie do wściekłości. Już chcę oświadczyć, że wysiadam i wrócę okazją, gdy Basia zwraca uwagę na piękny widok.

– W dole widać trzy granatowe jeziora, są piękne, zróbmy zdjęcia!– woła entuzjastycznie, pewnie również dla rozładowania atmosfery. Krzysiek zatrzymuje auto.

Wysiadamy. Czujemy straszny swąd spalenizny. Z kół naszego auta wydobywa się dym, który zaczyna przysłaniać widok na piękne, granatowe, górskie stawy. O krystalicznym powietrzu nie ma mowy. Żar bucha z rozgrzanych tarcz.

– I co – mówię do Krzysztofa – to twój styl?

Dalszy zjazd kontynuujemy z użyciem skrzyni biegów. Jest północ, gdy docieramy do rondka przed Nerja. Tym razem nie myląc drogi, dojeżdżamy pod budynek, w którym mamy wynajęty apartament.

Copyright©Wojciech.Wilczynski