Winda

Część pierwsza

Widok palm przed najwyższym drapaczem Sacramento podziałał na Mitcha odprężająco. Ostatni urlop z Cindy na Karaibach był udany. Nie samą pracą człowiek żyje, szkoda,

że akurat w sobotę muszę oddać artykuł – pomyślał. Skończył palić papierosa na zewnątrz budynku i wszedł do ogromnego lobby, przeszklonego na wysokość kilku pięter. Jak zwykle, pod koniec dnia ten sam facet polerował marmurową posadzkę na parterze, omijając ogrodzoną sznurami kopię dyliżansu Wells, Fargo & Company – U.S. Mail. Zegar w holu pokazywał szesnastą dwadzieścia. Mężczyzna i kobieta siedzący w recepcji toczyli ze sobą chyba niezbyt interesującą rozmowę, ziewali co chwila. Mitch przyspieszył kroku, by wsiąść

do windy, której wypolerowane nierdzewne drzwi już się zamykały. Klepnął

w przycisk umieszczony pośrodku wielkiego podświetlonego kółka i wszedł do środka.

Ruchome ścianki zamknęły się bezszelestnie i winda ruszyła z dużym przyspieszeniem. Czterech pozostałych pasażerów, podobnie jak Mitch, podążało na najwyższe piętra.

Po drodze, na trzynastce, wsiadła jeszcze jedna osoba. Na prostokątnym, elektronicznym wyświetlaczu pojawiały się numery kolejnych kondygnacji.

Gdy wyświetliło się „20” usłyszeli huk i odczuli silne wstrząsy. Winda stanęła gwałtownie, zgasło światło i zabrzmiał dzwonek alarmowy. Mitch niemal od razu zorientował się, że to nie jest zwykła awaria. Wstrząsy, przeciągły huk i kołysanie wciąż trwały, pomimo że kabina

nie przemieszczała się do góry. W jej dach uderzały jakieś przedmioty, powodując dodatkowe drgania. Choć wydawało się to nieprawdopodobne, Mitch odniósł wrażenie, że elewator

nie znajduje się w pionie. Po chwili miał pewność, że nieznana, potężna siła naruszyła konstrukcję szybu. Przyciski nie działały. Gdy na ściankach pod sufitem zaświeciły się światła awaryjne mógł dostrzec współpasażerów, na których podczas jazdy w ogóle

nie zwracał uwagi. Zobaczył dwóch młodych mężczyzn – jednego w czarnym swetrze, drugiego w brązowej marynarce – i starszego pana w długim, ciemnym płaszczu, z dużą teczką w ręku. Obok nich stały blade ze strachu dwie młode kobiety, blondynka i brunetka. Wszyscy pasażerowie odruchowo sięgnęli po telefony. Blondynka zawołała:

- O mój Boże, zostawiłam komórkę na biurku!

Cztery osoby włączyły swoje aparaty. Wstukiwali numery: policji i pomocy awaryjnej

– podane na metalowej tabliczce informacyjnej. Mitch nie wyjął telefonu, uznając,

że jego współpasażerowie i tak narobią niemałego szumu. W trakcie oczekiwania

na połączenia usłyszeli kolejny silny odgłos uderzenia w dach. Winda drgnęła i gwałtownie opadła w dół. Może nie więcej niż o metr, ale kobiety wydały okrzyk strachu,

który przyprawił Mitcha o dreszcz. Coś urwało się w szybie i spadło im niemal na głowę. Stało się jasne, że nie ma żadnej pewności, czy wytrzymają automatyczne blokady spowalniające i hamulce zapobiegające upadkowi kabiny. Dopuszczalna ilość dwudziestu osób – wypisana na metalowej tabliczce – nie była przekroczona. Było ich zaledwie sześcioro. Upuszczone przez kogoś tik-taki potoczyły się po podłodze w róg windy. Żadna

z osób nie nawiązała kontaktu telefonicznego. Wszystkie próby spełzły na niczym, bo sieci, które obsługiwały telefony były nieosiągalne. Mitch pomyślał, że stało się coś znacznie poważniejszego niż zwykłe uszkodzenie windy. Do kabiny nie dochodziły żadne odgłosy. Może wybuchła bomba użyta w zamachu – spekulował Mitch. Zgasło oświetlenie awaryjne

i ponownie wnętrze windy pogrążyło się w ciemności. Na dodatek do kabiny przedostało się nieco pyłu, który na chwilę utrudnił oddychanie.

- Proszę Państwa o zachowanie spokoju! – powiedział głośno Mitch. Nie wyładowujcie telefonów skoro w tej chwili nie ma zasięgu. Zaraz sprawdzę mój, może działa. Zasięg okazał się bardzo słaby. Wybrał numer swojego brata – Artura. Cindy była w innej sieci i z nią

z pewnością nie było łączności. Artur miał aparat w tej samej sieci, tyle

że nie mieszkał w Sacramento, a na przeciwległym końcu Stanów – na wschodnim wybrzeżu. Mitch szybko policzył, że jest tam pół do ósmej i brat powinien już być w domu. Po chwili usłyszał w słuchawce jego głos:

- Mitch!! To ty? Gdzie jesteś!?

- Tak, Artur, to ja. Wyobraź sobie, że siedzę w unieruchomionej windzie, w biurowcu, gdzie mieści się moja redakcja. Utknęliśmy około dwudziestego piętra. Mamy awarię. Dziwne, spośród pięciu aparatów czynny jest tylko mój. Zadzwoń proszę na policję

w Sacramento, niech nas wreszcie wyciągną. W kabinie nie działa żaden przycisk, nawet ten

z alarmowym połączeniem telefonicznym! Słyszysz mnie?

- Mitch?! Mitch! Cieszę się, że żyjesz! Coś przerywało, nie dosłyszałem – gdzie jesteś?  Nie słyszę…. Słuchaj, jeśli mnie słyszysz, stało się coś strasznego! Na południe od Salt Lake City uderzyła w ziemię wielka asteroida! Nie ma już tego miasta, nawet Las Vegas mocno ucierpiało. Centrum Sacramento jest w ruinie, cudem działa twoja sieć. Dzwonią wszyscy

i… dodzwonić… policję.

Mitch słyszał przez chwilę trzaski w słuchawce, a po nich nastała cisza. I jego sieć przestała działać. Podczas rozmowy z Arturem, w słabej poświacie emitowanej przez ekran aparatu, widział wpatrujące się w niego napięte twarze pozostałych pasażerów. Przez krótką chwilę zastanawiał się – co ma im powiedzieć, by nie wywołać paniki. Artur pewnie

nie usłyszał, gdzie jestem – pomyślał. Wielka katastrofa. Poszkodowanych są miliony,

cóż więc znaczy los kilku osób uwięzionych w jakiejś windzie. Mitch miał wątpliwości,

czy głośne wzywanie pomocy ma jakiś sens. Pierwsza myśl po awarii, że mieli pecha, bo nieszczęście spotkało ich akurat w dzień weekendowy i zacznie się szukanie konserwatora, nie miała już znaczenia. Zdał sobie sprawę, że być może w pobliżu nie ma nikogo żywego, a oczyma wyobraźni zobaczył, jak w przestrzeni sterczą ocalałe fragmenty wieżowca, także żelbetowe, naruszone i niestabilne ściany sąsiadujących ze sobą szybów windowych.

- Co pan usłyszał?, co powiedział pana brat?, zadzwoni po pomoc? – pytali wszyscy, przekrzykując się nawzajem.

- Proszę państwa, zachowajcie spokój! – zaapelował ponownie Mitch. Zaraz powiem,

ale pamiętajcie, panika tylko nas pogrąży, musimy zachowywać się racjonalnie.

- Żyjemy, a już to daje nadzieję. Wasze telefony nie działają, być może chwilowo. Poniżej Salt Lake City uderzyła wielka asteroida – tam już nie ma życia. Miała kilkaset metrów średnicy. W Sacramento zniszczenia są poważne. Zanim nadejdzie pomoc może upłynąć dużo czasu. Najważniejsze, że służby ratownicze już o nas wiedzą. Słyszeliście, że przekazałem bratu wiadomość, czekajmy na pomoc. Musimy być cierpliwi.

W kabinie zapanowała cisza. Wszyscy uświadomili sobie, w jak fatalnym znaleźli się położeniu. Mitch pracował dziś nad artykułem do poniedziałkowego wydania magazynu Business Week i miał w ciągu dwóch godzin uzgodnić jego tekst z naczelnym.

Kogo teraz, w obliczu takiej tragedii mogłoby zainteresować to wydanie? – stwierdził z sarkazmem.

- Moja córeczka Britney jest z mamą, jak mam sprawdzić czy żyją!? – zawołała

w przypływie rozpaczy blondynka w granatowym kostiumie i białej bluzce. Uporczywie wpatrywała się w świecący ekran telefonu Mitcha, który wzięła na chwilę. Popłakała się.

- Nie wytrzymam w tej klatce! – zawołała głośno.

- Niech pani nie krzyczy, nasłuchujmy, może ktoś nas zaraz odnajdzie, na pewno nas szukają – skomentował Mitch. Reakcja blondynki zaskoczyła wszystkich. Świadoma uwięzienia w małej, zamkniętej przestrzeni wpadła w klaustrofobiczną depresję. Położyła się na boku i podkurczyła nogi, nie mogąc wykrztusić z siebie słowa. Mitch dyskretnie oświetlił ją telefonem, by ocenić sytuację. Leżała jak sparaliżowana i nie otwierała oczu.

- Jesteśmy uwięzieni w betonie, to pułapka bez wyjścia! Koniec z nami! – krzyknął młody mężczyzna w brązowej marynarce.

- Nie mamy jedzenia i wody! Moja dziewczyna wyjechała do Europy, nikt nie będzie mnie szukać, moi starzy nie żyją. Jasna cholera! Zdechniemy tu, jak Amelia Earhardt, bez kontaktu ze światem. Mamy tu dramat, jak w World Trade Center! – wiecie, że tam w windach zginęło dwieście osób?! Dookoła są pewnie zgliszcza – więc kto po nas przyjdzie?! Chcę zapalić papierosa, ale wiem, że mi nie pozwolicie, do pioruna!

Drugi z młodych mężczyzn przeklął szpetnie. A po chwili powiedział:

- Nie umówiłem się na weekend, bo planowałem się wyspać. Świat zbzikował – to kara

dla ludzkości za dehumanizację! Pieprzone komputery nas nie ostrzegły! Mamy więc swoje kretyńskie Halloween! Czujecie, że robi się coraz zimniej!? – za chwilę będziemy szczękać zębami! Zrezygnowany, usiadł na podłodze, oparł łokcie na kolanach i objął dłońmi opuszczoną nisko głowę. Po chwili odezwał się niespodziewanie do brunetki siedzącej obok niego:

- Pani Diano, mam na imię Alan. Od ponad roku widuję panią niemal codziennie. I marzę, by panią poznać.

Było ciemno, ale Mitch usłyszał, że kobieta siedząca obok tego faceta drgnęła

i podciągnęła stopy ku sobie. Dało się zauważyć, że gość mówi ze ściśniętym z przejęcia gardłem, mimo tego kontynuował swoją wypowiedź:

- Kilka miesięcy temu, podczas jakiejś konferencji, nosiła pani przypięty identyfikator, stąd znam imię. Jestem panią zauroczony, ale przez nieśmiałość nigdy nie podszedłem,

by się przedstawić i porozmawiać. Jeśli teraz bym tego nie zrobił, byłbym największym frajerem i nigdy bym sobie tego nie wybaczył. Mam tylko jedną prośbę, proszę mi obiecać,

że jeśli ujdziemy stąd z życiem, skorzysta pani z mojego zaproszenia i pójdziemy razem

na kolację do Kitchen Restaurant.

To ci dopiero historia, ciekawe co mu odpowie – pomyślał Mitch. Musiała walnąć asteroida, żeby facet zebrał się na odwagę.

- Alan, nie mówię nie, ale musisz powtórzyć zaproszenie, jak już będzie po wszystkim.

Dla ułatwienia dodam, że lubię frezje – odpowiedziała Diana.

- W porządku Diana, umowa stoi – odpowiedział Alan z wyraźną ulgą.

Nie zwlekał z odpowiedzią, chłopu naprawdę zależy – uznał Mitch. Atmosfera stała się mniej napięta. Mitch był wdzięczny Dianie za tę odpowiedź i szczerze podziwiał,

że zdobyła się na żartobliwy ton.

- Alan ma rację, to nie lato, na zewnątrz jest chłodno – stwierdził Mitch. Ten chłód może oznaczać jedno – przynajmniej część budynku nie istnieje, ogrzewanie i inne media

nie działają, a do szybu windy wpada bezpośrednio powietrze z zewnątrz.

Wtedy po raz pierwszy odezwał się starszy pan. Mówił wolno i cicho, spokojnym tonem, czym zaskoczył wszystkich.

- Jestem dobrej myśli – oznajmił z przekonaniem. Po pierwsze, żyjemy i nie jesteśmy ranni, więc póki co – nie jest źle. Żona będzie próbowała mnie odnaleźć. Córka i syn mieszkają na wschodnim wybrzeżu, z pewnością też będą mnie poszukiwać. Nie traćmy nadziei. Po drugie, przed chwilą zrobiłem zakupy w McDonald. Nigdy tego nie robię podczas pracy, więc traktujcie to jako dobry znak od losu. Planowałem zaraz ruszyć autem w dłuższą trasę. Jechałem tylko zabrać coś z biurka, wyłączyć sprzęt elektroniczny i zjechać do garażu.

- Proszę mi poświecić, poprosił i po chwili wyjął z teczki plastikową torbę wypełnioną fast -foodem – były przysmaki z kurczaka, wołowiny i ryby. Nawet trzy chicken box’y, no i to,

co najważniejsze – dwie butelki coca-coli. Podzielimy się, jakoś przetrzymamy. I zwracając się do Mitcha, powiedział:

- Proponuję, by pan i wszyscy państwo sprawdzali od czasu do czasu swoje sieci

w telefonie. Jeśli któraś zadziała miejmy przygotowany jeden najważniejszy numer, z którym chcemy się połączyć.

Część druga

Artur zastanawiał się, skąd dzwonił brat. Często pracował po południu w wydawnictwie, było prawdopodobne, że był tam w chwili tragedii. Śledził na CNN i przez internet widok centralnego dystryktu biznesowego miasta, prezentowany z dronów latających

nad Sacramento. Ogrom zniszczeń przerażał. Uruchomiono kontakty telefoniczne – numery informacyjne i alarmowe oraz specjalne adresy mailowe. Nieustannie zgłaszano zaginionych. Na zachodnim wybrzeżu panował totalny chaos. Rannych przewożono z wielkich miast

do sąsiednich, małych miejscowości, w których przetrwały placówki medyczne, najczęściej mieszczące się w parterowych obiektach. Ofiary kataklizmu umieszczano w workach,

które układano na ziemi. Brak prądu i wody stanowił kolosalny problem. Centra zarządzania kryzysowego ulokowane na zachodnim wybrzeżu dotknął paraliż i pomoc nie nadążała

na czas. W całych Stanach organizowano ekipy ratunkowe i wsparcie humanitarne dla Utah

i Kalifornii. Najnowsze informacje o uderzeniu asteroidy były wstrząsające. Zbombardowała okolicę Fairfield pod kątem 45 stopni, lecąc z prędkością około 31 kilometrów

na sekundę. Krater, który powstał w miejscu zderzenia z ziemią ma średnicę około sześciu kilometrów i głębokość siedemset metrów. Asteroida musiała mieć co najmniej półkilometrową średnicę. W promieniu dwustu kilometrów wstrząs powalił większość budynków i budowli, zniknęła cała infrastruktura niezbędna do życia. Duże zniszczenia zanotowano na obszarze o promieniu półtora tysiąca kilometrów od epicentrum. Zabudowa, media, komunikacja stanu Utah praktycznie przestały istnieć. Kontaktu z gubernatorem

i władzami nie udało się nawiązać.

Doniesienia z Sacramento, stolicy stanu Kalifornia mówiły o zawaleniu się kilku wieżowców i setek mniejszych budynków oraz wielu ofiarach. Siła wstrząsów wyniosła

7,1 stopnia w skali Richtera. W serwisach podkreślano, że gdyby katastrofa nastąpiła w dzień roboczy ofiar byłoby znacznie więcej. Artur szukał najświeższych informacji o największym drapaczu Sacramento, w którym mieści się redakcja Business Week. Z obrazu na żywo

z kamer w dronach dostrzegł częściowo zachowany główny szkielet trzydziestopiętrowego Wells Fargo Center. Nie umiał ocenić, jakie jest prawdopodobieństwo, że ktoś w nim przeżył.

Część trzecia

Mężczyźni podejmowali próby otwarcia drzwi windy, aby zobaczyć, czy istnieje jakaś droga ucieczki. Młodzi faceci starali się je rozsunąć – bez rezultatu. Nie udało się otworzyć przysłony otworu ewakuacyjnego w suficie. Obciążenie gruzem oraz przechył i deformacje na skutek uderzeń i wstrząsów spowodowały zaklinowanie się jej ruchomych elementów. Mieli świadomość, że niebezpiecznie jest opuszczać dźwig osobowy wchodząc do szybu, ale wobec braku pomocy z zewnątrz byli na to gotowi. Znaleźli się jednak w pułapce bez wyjścia. Otworzyli niewielkie, stalowe drzwiczki przysłaniające telefon i system alarmowy. Urządzenia nie działały z powodu braku awaryjnego zasilania. Przy drzwiach, na ścianie, w czterech pionowych kolumnach ulokowano ze czterdzieści okrągłych przycisków, żaden nie reagował. Z zewnątrz wciąż nie dochodziły jakiekolwiek odgłosy. Dopiero po godzinie uwięzieni pasażerowie usłyszeli stłumione syreny i inne sygnały alarmowe, lecz nie umieli określić źródła ich pochodzenia. Mogli zgadywać, że dobiegają ze znajdujących się w pobliżu ambulansów, wozów policyjnych i straży pożarnej. To wlało trochę otuchy w ich serca. Fakt, że utknęli w najwyższym, sto trzydziestometrowym drapaczu chmur w mieście, który miał aż trzynaście elewatorów nie pozostał niezauważony. Czy nasza winda jest tą pechową trzynastą? – pomyślał Mitch. Czy na odwrót – jest jedyną, która ocalała?

Wszyscy usiedli na podłodze kabiny, opierając się plecami o jej ściany. Z jednym wyjątkiem – zestresowana blondynka nadal leżała na boku i pojękiwała co jakiś czas. Kontakt z nią był ograniczony. Lepiej pozostawić ją samej sobie, w obawie przed napadem szału albo inną agresywną reakcją – uznał Mitch. Upływały kolejne kwadranse. Na chwilę w jednym z telefonów włączono opcję latarki, co umożliwiło starszemu panu rozdzielenie jedzenia na sześć porcji. Postanowili rozlać część coli z jednej

z butelek do plastikowych pojemników po fast-foodach. Jedli powoli i oszczędnie, nikt

nie wiedział, jak długo potrwa ta gehenna.

Mitch dostrzegł, że Alan trzyma w ręku dłoń Diany. Upływała piąta godzina

od apokalipsy. Pomyślał, że mają szczęście – bo dopływ chłodnego powietrza z szybu, wobec braku wentylacji, ratował ich przed przegrzaniem i zasłabnięciem z braku tlenu. Czas wlókł się niemiłosiernie. Siedzenie również okazało się uciążliwe, więc położyli się na podłodze,

z rękami pod głową. Na zegarku Mitcha godzinowa wskazówka przekroczyła północ.

Nagle, gdy siedzieli znużeni, pogrążeni w mroku i ciszy, zadzwonił jeden z telefonów. Młody facet w brązowej marynarce odebrał połączenie.

- Becky, to Ty? – zawołał. Cieszę się, że doleciałaś do Paryża!… a więc wiesz co się stało! Słuchaj, jestem uwięziony w windzie, w pracy, w wieżowcu na dwudziestym piętrze. Jest

tu ze mną pięć osób, dzwoń proszę po pomoc, od ośmiu godzin nie mamy z nikim kontaktu! …Obiecujesz? …– dzięki, kocham Cię!

Rozległy się trzaski, a jedna kreska zasięgu, która była jeszcze widoczna przez kilka sekund, zniknęła. Mitch doszedł do wniosku, że trwają usilne starania, by przywrócić łączność, co mogłoby uratować mnóstwo osób, których miejsce uwięzienia pozostawało nieznane. Należało to zrobić zanim większości zaginionych samoistnie wyczerpią się akumulatory. Telefon z Paryża nie wlał wielkiej otuchy w serca uwięzionych. Służby przecież wiedziały o ich nieszczęściu. Byli zbyt zgnębieni psychicznie i wyczerpani fizycznie, by okazać nawet cień radości.

Co robić, jeśli winda urwie się i spadnie – rozważał Mitch. Czy stać z ugiętymi kolanami gotowymi do absorbowania wstrząsu, jak spadochroniarz? Teoretycznie nastąpi jakaś amortyzacja, ale nogi wygną się gwałtownie, a do tego nastąpi silne uderzenie miednicą

w podłogę. Może właśnie w tej pozycji kolana, nogi i kręgosłup będą narażone na ryzyko większych urazów? A co z głową i szyją? – nastąpi złamanie kręgów? Być może taka pozycja

– równoległa do pionowej linii siły ciążenia zwiększa ryzyko złamania kości, ich zgniotu o podłogę pod wysokim obciążeniem masy i przyspieszenia. Stopy mają zbyt małą powierzchnię, by bez urazów zamortyzować uderzenie masy ciała spotęgowane przyspieszeniem. W końcu Mitch doszedł do wniosku, że najlepiej jest leżeć płasko na plecach na podłodze i osłonić czymś twarz i głowę w celu ochrony przed lecącymi fragmentami sufitu czy podłogi. Kabina na pewno roztrzaska się. Uderzenie o podłoże w pozycji leżącej spowoduje, że siła obciążenia będzie rozłożona równomiernie na całym ciele. Kręgosłup i długie kości ustawione prostopadle do kierunku uderzenia będą lepiej chronione przed zgnieceniem i mniej narażone na uszkodzenia. Na ile jednak mają sens takie rozważania? – pomyślał Mitch. Czy trzeba w ogóle przygotowywać się na taką ewentualność? – nie umiał sobie odpowiedzieć na tak postawione pytania.

Oby wybawienie przyszło zanim cały szyb runie na ziemię

z windą w środku. Prawda jest okrutna – skonstatował, mamy zero kontroli nad przebiegiem zdarzeń. Statystycznie windy są bardzo bezpieczne, tak długo, jak ich funkcje bezpieczeństwa działają prawidłowo i pasażerowie pozostają wewnątrz. Czytał kiedyś, że w Stanach

w windach ginie rocznie mniej niż trzydzieści osób, za to podczas upadków ze schodów

– tysiąc sześćset.  Ale cóż, reguła nie dotyczy globalnych katastrof. Nawet ta konstrukcja

z końca XX wieku okazała się za słaba wobec niszczycielskiej mocy uderzenia z kosmosu.

Spali, gdy nagle rozległ się ryk silników helikoptera, dobiegający gdzieś z góry. Wstali, czekając na to, co nastąpi.

Mitch domyślił się, że być może ratownicy podejmą próbę transportowania uwięzionych w windzie na szczyt szybu, a potem do śmigłowca. Szybko wyliczył, że jeśli są na dwudziestym piętrze to od maszynowni dźwigu dzieli ich ze czterdzieści metrów. Zadał sobie wiele pytań: Co z dachem, który przykrywa szyb, czy pozostał na swoim miejscu? Czy maszynownia jest teraz pod otwartym niebem, czy też trzeba przez nią wydostać się na dach? Wszyscy czekali w napięciu na dalszy bieg zdarzeń.

Część czwarta

Artur otrzymał maila z centrum dyspozycyjnego przed szóstą rano, gdy akcja ratunkowa w Sacramento trwała od pół godziny. Nie wiedział, w której z wind znajdował się Mitch. Szansa na ocalenie brata wynosiła jak jeden do pięciu. Ze stolicy Kalifornii informowano, że w nocy ekipy ratunkowe podejmą próbę wydostania ludzi z trzech wind w budynku Wells Fargo Center. Pozostałe dziesięć szybów windowych zawaliło się całkowicie, grzebiąc w gruzach pasażerów. Akcja będzie niezwykle skomplikowana. Zniszczona jest znaczna część dachu. Ratownicy muszą dostać się do maszynowni, następnie do kabiny i stamtąd wyciągarką podnosić poszkodowanych. Ryzyko będzie ogromne, ponieważ trzon budynku wraz z szybami jest przechylony i grozi zawaleniem. Zaczęli akcję o drugiej, mimo panujących ciemności.

Niebezpieczeństwo potęgowały strugi powietrza wywołane przez helikopter,

które mogły wprowadzić w drgania naruszoną konstrukcję – a właściwie resztki tego, co po niej zostało. Opuszczenie ratowników do zrujnowanego budynku narażało ich na śmierć.

Aby instalować wciągarki w szybach, musieli odpiąć liny, na których opuszczono ich

ze śmigłowca. Dwóch ratowników przy wciągarce, jeden w szybie dźwigowym – taką otrzymali instrukcję. Nachylenie szybu stanowiło dodatkowe utrudnienie. Opuszczany w nim ratownik musiał odbijać się nogami od popękanych ścian.

Artur obserwował obrazy z kamer. Silne reflektory zamocowane na helikopterze rozświetlały szczyt gmachu i teren wokół. Mnóstwo ludzi obserwowało akcję z dużej odległości, stojąc tuż za taśmami odgradzającymi niebezpieczny obszar. Wśród tłumu gapiów byli – czekający z nadzieją – członkowie rodzin osób zaginionych, nie figurujących

na weryfikowanych listach odnalezionych. Ambulanse czekały na rannych i ofiary wydobywane z gruzów. Mimo nocnej pory media na żywo relacjonowały przebieg dramatycznych wydarzeń. Newsy przesuwające się na paskach ekranów telewizorów informowały o tragicznych skutkach uderzenia asteroidy w Utah i sąsiednich stanach, szczególnie w Kalifornii.

Część piąta

Ktoś stał na dachu windy i usiłował usunąć jakieś odpadki i kawałki metalu. Dochodził odgłos zrzucanych poza kabinę elementów i gruzu. Usłyszeli męski głos:

- Mówi strażak-ratownik. Czy jest ktoś w windzie?

Odpowiedział mu niekontrolowany, zbiorowy okrzyk potwierdzenia.

- Ile jest osób?

Po uzyskaniu odpowiedzi – poinformował:

- Spróbuję odblokować pokrywę – proszę przesunąć się na skraj kabiny.

Wszyscy, w tym blondynka w granatowym kostiumie i białej bluzce posłusznie wykonali polecenie. Po chwili w otworze ukazała się twarz strażaka w hełmie i światło latarki wpadło do kabiny:

- Proszę pierwszą osobę! Należy usiąść w siedzisku, założyć i zapiąć szelki, a wokół ciała zaciągnąć wszystkie pasy. Najpierw kobiety! Blondynka, dotychczas niemal nieobecna,

już wsiadała do siedziska. Mężczyźni pomogli jej pozapinać pasy. Ratownik przekazał

przez radiotelefon sygnał, by rozpoczęto wyciąganie. Po chwili kobieta w jego asyście powoli powędrowała w górę szybu. Po kilkunastu minutach przejęli ją ratownicy operujący wciągarką i została przemieszczona do siedziska podwieszonego na linie do śmigłowca.

Po upływie kolejnych siedmiu minut blondynkę opuszczono na ziemię przy ambulansie

i niezwłocznie zabrano do szpitala. Operację powtórzono i pani Diana, wymarzona sympatia Alana, została bezpiecznie przetransportowana do karetki.

W kabinie windy pozostało czterech mężczyzn. Nieoczekiwanie we wszystkich telefonach pojawiła się łączność. Stwierdzili ten fakt, sprawdzając je odruchowo, gdy sygnał sms-a zabrzmiał w jednej z komórek. Starszego pan patrzył przez chwilę na ekran, po czym osunął się na podłogę i siedział półprzytomny, ciężko łapiąc powietrze. Aparat wysunął mu się z ręki

i upadł. Mitch i Alan pochylili się, by ocenić, czy seniorowi potrzebna jest pomoc. Tymczasem facet w brązowej marynarce podniósł z podłogi jego telefon i przeczytał treść sms-a. Federalna Agencja Zarządzania Kryzysowego z przykrością informowała

o prawdopodobnej śmierci żony pana Franka Johnsona. Jej ciało i dokumenty osobiste znaleziono w ruinach marketu. Agencja prosi pana F. Johnsona o skontaktowanie się

ze służbami pod wskazanym numerem telefonu, w celu ustalenia miejsca i godziny przeprowadzenia procedury identyfikacji.

Tymczasem w kabinie windy znów pojawiło się siedzisko i nie można było zwlekać. Facet w brązowej marynarce przekazał Mitchowi telefon pana Johnsona, wykonując przy tym ruch kciukiem do dołu i zapiął pasy. W windzie pozostało ich trzech. Dla Mitcha stało się jasne,

że następnego odeślą na górę pana Johnsona. Zasłabł, więc jako ostatnia osoba nie poradziłby sobie z samodzielnym zapięciem pasów. Po kolejnych dwudziestu minutach Mitch i Alan wyekspediowali w górę starszego pana asekurowanego przez strażaka. Oczekiwanie na siedzisko ciągnęło się w nieskończoność. O tym, który z nich pojedzie następny postanowili zdecydować ciągnąc zapałki.

Telefon od Cindy przeszkodził w zapałczanej loterii. Mitch odetchnął z ulgą – była bezpieczna. Zorientował się, że nie miała kontaktu z Arturem. Nie chcąc, by się denerwowała, nic jej nie powiedział o sytuacji, w jakiej się znajduje. Potwierdził, że będzie w domu

za godzinę. Alan nie miał tak silnych nerwów. Gdy drżącą ręką wyciągnął dłuższą zapałkę, nie potrafił ukryć uczucia ulgi.

Transport Franka Johnsona przebiegł z problemami, bo siedzisko powróciło do kabiny dopiero po pół godzinie, gdy dochodziła piąta rano. Strażak-ratownik, wiszący

nad otworem w dachu kabiny, prosił, by nie zwlekać ani sekundy – otrzymał ostrzeżenie

przez radiotelefon, że szyb traci stabilność. Gdy Alan sadowił się w siedzisku, cały szyb zadrżał, a wraz z nim kabina, która ponownie obsunęła się nieco w dół. Strażak przekazał pilną wiadomość na górę:

- Wyciągajcie mnie natychmiast, nie ma czasu i dodał: ostatni dwaj pojadą razem!

- We trzech damy radę ich wyciągnąć! – po czym rzucił Mitchowi szeroki pas,

który należało podczepić nad siedziskiem Alana, usiąść w nim i przytrzymywać się jego szelek. Sczepieni ze sobą czekali, aż strażak dołączy do kolegów i rozpoczną ruch do góry.

W trakcie podnoszenia Mitch silnie otarł rękę o krawędź otworu w dachu kabiny. Trzech strażaków z wielkim wysiłkiem wyciągało ich na górę, robiąc krótkie przerwy. Mitch zobaczył, że żelbetowe ściany są zrujnowane i rzeczywiście szybowi grozi w każdej chwili zawalenie. Po blisko dwudziestu minutach przejęli ich strażacy. Mitch i Alan poszybowali

w powietrzu, podczepieni do lin opuszczonych z helikoptera. Po ewakuacji pasażerów przyszła kolej na ekipę ratunkową. W niecałe pół godziny po zakończeniu akcji w szybie windy numer siedem cały trzon konstrukcji budynku – wraz z trzema szybami – zawalił się.

a niektóre jego fragmenty spadły blisko ludzi – tuż przed odgradzającymi taśmami bezpieczeństwa. Był świt. W serwisach informacyjnych podkreślono bohaterską postawę strażaków. Ocalono pasażerów dwóch wind z trzech częściowo ocalałych szybów. Do kabiny trzeciego dźwigu nie można było dotrzeć, została przygnieciona wielkimi fragmentami gruzu podczas katastrofy. Żaden z jej pasażerów nie dawał oznak życia.

Część szósta

Trzy godziny po katastrofie prezydent wygłosił piętnastominutowe orędzie do narodu, przedstawiając pierwsze, dramatyczne dane o rozmiarach klęski. Ogłosił bezterminowy stan wyjątkowy oraz tygodniową żałobę narodową w związku ze śmiercią wielu milionów obywateli. Z całego świata napływały kondolencje i oferty specjalistycznej pomocy, ratunkowej i humanitarnej.

W trzy tygodnie po tragicznej katastrofie Agencja Kosmiczna NASA oraz Departament Energii i Sił Powietrznych USA wydały specjalny komunikat dotyczący przebiegu katastrofy. Asteroida zaczęła pękać, będąc na wysokości siedemdziesięciu kilometrów nad powierzchnią Ziemi. Mniejsze odłamki, które oderwały się od głównej skały podczas przelotu przez atmosferę, dotarły do powierzchni Ziemi po około pięciu minutach i trzydziestu sekundach od uderzenia. Były maleńkie, stanowiły kosmiczny pył. Nastąpiło znaczące promieniowanie termiczne, a po około dwóch minutach od uderzenia pojawiły się drgania skorupy ziemskiej – trzęsienie ziemi o sile 7,1 stopnia w skali Richtera.

Fala uderzeniowa w powietrzu była silna, niemniej nie zdołała wybić Ziemi z jej aktualnej orbity. Pojawiła się po około dwudziestu pięciu minutach i poruszała się z dużą prędkością. Hałas wytworzony przez uderzenie tej fali w otaczające powietrze miał natężenie 78 decybeli.

Agencja kosmiczna NASA zawsze była świadoma obecności blisko siedmiuset obiektów znajdujących się w pobliżu Ziemi, z których każdy miał hipotetyczną, choć znikomą

szansę uderzenia w naszą planetę. Fakt braku rozpoznania zagrożenia jest przedmiotem śledztwa, w które zostały zaangażowane wszystkie agencje rządowe USA. Nowym zadaniem amerykańskiego Departamentu Energii i Sił Powietrznych jest przeszkolenie jednostek interwencyjnych na wypadek wykrycia asteroidy na kursie kolizyjnym z Ziemią. W ocenie Centrum ds. Bliskich Obiektów NASA należy nieustannie kontynuować poszukiwania planetoid, by w przypadku wykrycia zagrożenia, zmierzającego w naszym kierunku, móc wystarczająco wcześnie podjąć skuteczne przeciwdziałania.

Gdyby jednak, mimo wszelkich wysiłków, nie udało się zapobiec kolejnej katastrofie, CNN ma przygotowaną muzykę i pożegnalną audycję na wypadek końca świata.

Copyright©wojciech.wilczynski