Podsłuchane późną nocą

- Śpisz? – zapytała, choć była pewna, że tak jest w istocie.

- Spałem… o co ci chodzi? – usłyszała po dłuższej chwili.

- Jak chcesz, to opowiem ci mój sen.

- A jutro nie możesz? – Adam z trudem uchylił nieco powieki. Do oczu, przez niedomkniętą zasłonę dotarł promień światła z ulicznej latarni.

- Nie, muszę teraz, bo mogę zapomnieć…powiedziała wolno, z lekko wyczuwalnym naciskiem.

- Zgoda, opowiadaj, ale nie rozwlekaj, proszę. Rano muszę wstać wcześniej niż zwykle.

Co jej przyszło do głowy? – pomyślał. Ciągle mówi, że jest zmęczona. I na taką wygląda. Ostatnio śpi jak zabita, przez co fizycznie jesteśmy ze sobą coraz rzadziej.

- To było tak – powiedziała Dominika:

- Około pierwszej nie zeszłam jak zwykle na lunch do barku na piętrze, lecz zjechałam windą na dół i ruszyłam w kierunku Świętokrzyskiej. Gdy minęłam Czackiego i Mazowiecką zobaczyłam stoliki, ustawione bardzo ciasno, zajmujące znaczną część chodnika. Ten bar pojawił się niedawno, zaraz po oddaniu metra. Wszystkie miejsca były zajęte.

Weszłam do środka i lawirując w tłumie gości znalazłam jedno wolne krzesło. Po drugiej stronie siedział brunet. Bez wątpienia był cudzoziemcem. Wskazywały na to jego rysy, niemal zrośnięte brwi, smagła twarz i długie włosy, sięgające prawie do ramion. Pomyślałam, że jest artystą albo pisarzem. Spojrzał na mnie z jakąś dojmującą łagodnością i – nic

nie mówiąc – wskazał mi miejsce naprzeciwko.

Skinęłam głową i usiadłam, zakładając nogę na nogę. Czytałam menu z karty, od czasu

do czasu zerkając na niego z trudną do ukrycia ciekawością. Jego ruchy i wygląd cechowała niedbała elegancja. Miał pewnie około czterdziestki, może nieco mniej.

- Jestem Rafael – przedstawił się nieoczekiwanie i uśmiechnął, a ty? – zapytał.

- Dominika – odpowiedziałam zgodnie z prawdą, po czym podaliśmy sobie dłonie. Moją rękę przytrzymał o ułamek sekundy dłużej, niż to się robi zazwyczaj.

Czy chciał tym dać coś do zrozumienia? – przemknęło mi przez głowę. Jadłam spaghetti po bolońsku, a on kontynuował rozmowę. Mówił z obcym akcentem. Wkrótce dowiedziałam się, że jest Hiszpanem, z Sevilli. Od dwóch lat studiuje literaturę polską na studiach doktoranckich. Z Uniwersytetu Warszawskiego ma tu blisko, a ten bar i jego klimat bardzo mu się podobają.

- Czym się zajmujesz? – zapytał.

W paru słowach dowiedział się o mojej pracy w studiu filmowym. O tym, że zajmuję się wieloma rzeczami na raz, od organizacji i marketingu po bezpośredni udział w produkcji. Wydawał się bardzo mną zainteresowany, zadawał mi różne pytania, na które odpowiadałam

z przejęciem. Powiedziałam mu, że kocham swoją pracę, pochłania mnie bez reszty. Do tego stopnia, że nie przykładam wielkiej wagi do życia osobistego. Realizuję jakiś jego zwyczajny, pospolity standard.

Adam uniósł się i energicznym ruchem przesunął poduchę ku plecom łóżka. Wsparty

o nie, siedząc słuchał jej narracji. Sen całkowicie go opuścił. Nie odzywał się słowem, milczał, podczas gdy Dominika relacjonowała swój sen.

Czas już naglił, bo został mi kwadrans do spotkania ze scenarzystą. Wstając podałam Rafaelowi rękę,

- Miło było Cię poznać!

- Mnie również – powiedział. Czy możesz podać mi numer swojej komórki? – mój jest tutaj, dodał, wręczając wizytówkę.

- Oczywiście – powiedziałam, a on zapisał go w niewielkim notesiku, który wyciągnął

z kieszeni marynarki.

- Dominiko, będziesz  tu jutro? – zapytał.

- Nie potrafię Ci powiedzieć, bo plan dnia zmienia się u nas co chwila.

Wracałam lekko oszołomiona tym spotkaniem. Spóźniłam się kilka minut, a ekipa na mój widok wskazała zegar wiszący w sali. Myśli o Rafaelu musiały ustąpić, szykowała się dyskusja, nie wątpiłam, że będzie ostra i zawzięta jak zwykle.

Cały wieczór miałam przed oczami spotkanie z Rafaelem. Nazajutrz poszłam do baru o tej samej godzinie. Rafael pił kawę, czytając jakąś gazetę.

- Hola, mi cara! Witaj, moja droga! – powiedział. Od tego dnia spotykaliśmy się

i rozmawialiśmy ze sobą coraz częściej. Czekałam na jego telefon, a gdy trwało to zbyt długo, było mi smutno. Rafael wynajmował mieszkanie w centrum i nalegał, bym zobaczyła,

jak je urządził. Wiedziałam, że to w końcu nastąpi. Okazja nadarzyła się niebawem,

gdy uznałam, że scenariusz nowego filmu ma wiele słabych scen. Rafael z ochotą zgodził się nad nim popracować. Przeczytał go z dnia na dzień i oświadczył, że ma gotowe notatki,

które możemy u niego w domu, na gorąco, przedyskutować.

Było fantastycznie. Miał nowoczesny, nieduży apartament. Na ciekawie pomalowanych ścianach wisiały hiszpańskie, niebanalne grafiki. Cały wieczór dyskutowaliśmy o scenariuszu. Prawie wszystkie jego uwagi były trafne. Ujął mnie swoją inteligencją, wrażliwością

i wiedzą. Podczas kolacji słyszałam cichą muzykę, a gdy zatańczyliśmy, delikatnie mnie pocałował.

Nasze spotkania stawały się coraz dłuższe. Po trzech miesiącach, gdy mieliśmy już za sobą kilka wspólnie spędzonych nocy, jakich nie przeżyłam nigdy wcześniej, uświadomiłam sobie, że moje dotychczasowe życie już nie powróci. Bezgraniczne zaangażowanie w pracę wynikało z faktu, że mężczyzna, z którym byłam, nie potrafił uruchomić we mnie takich uczuć, emocji i radości, jakie towarzyszyły mi, gdy byłam z Rafaelem.

Adam, słuchając snu Dominiki, powoli kojarzył zdarzenia z ostatnich miesięcy. Przestała pytać mnie o moją pracę – pomyślał. Jasne, agent ubezpieczeniowy, do tego początkujący, co w tym szczególnego. Pani producent ma inne aspiracje. Coraz częściej kręciła z ekipą ujęcia nocą – wcześniej zdarzało się to rzadko. W ciągu dnia często

nie odbierała od niego połączeń, a rozmowy kończyła czasem w pół zdania. Nie zgodziła się na wakacje na Islandii, które – zafascynowany tamtejszą przyrodą – perfekcyjnie przygotowywał od niemal pół roku, z myślą o najbliższym lecie. Intensywna praca była najprostszą wymówką.

Ich współżycie stało się jakieś mechaniczne i – co dziwne – postawiła mu warunek,

by używał prezerwatywy. Wiedziała, że tego nie znosił. I po co od kilku miesięcy robiła regularnie testy ciążowe?

- Rafael powiedział mi… – Dominika chciała kontynuować swój sen, ale przerwała, widząc, że Adam wstał i poszedł do łazienki.

Gdy z niej wyszedł, miał w rękach swój płaszcz kąpielowy i torbę z kosmetykami. Poszedł do garderoby, przemieszczał się po drugim pokoju i kuchni. Przez kilkanaście minut dochodziły do niej szmery. Leżała na łóżku i nie odzywała się. W końcu stanął w drzwiach, całkowicie gotowy do wyjścia, w butach, garniturze, płaszczu, z parasolem w jednej ręce

i walizką w drugiej.

- Adam, jest bardzo wcześnie – powiedziała. Nic nie mówiłeś, że jedziesz w delegację? Spojrzał na nią przenikliwym wzrokiem i cicho powiedział:

- Pieniądze, które byłem Ci winien, zostawiłem w kopercie, w kuchni na stole.

Aha, te rzeczy, które zostały, wrzuć do pojemnika na używaną odzież albo zanieś do punktu Sue Ryder.

Usłyszała stuk zatrzaskiwanych drzwi, a po chwili odgłos windy. Za oknem budził się świt, a wraz z nim kolejny dzień.

Copyright© wojciech.wilczynski