Nie oczekujcie, że wam wybaczą

Prolog

Dwa lata przed opisanymi niżej wydarzeniami, nowojorski prawnik o imieniu Michael przeżył osobistą tragedię. Prowadził pod przymusem niejasne interesy bezwzględnych ludzi. Kochał dwie kobiety, lawirując między lojalnością a zdradą. Kiedy huragan Sandy pustoszył wschodnie wybrzeże Stanów, Suzy – młodsza z jego partnerek, stała się niewinną ofiarą gangu pospolitych bandziorów, nieświadomych faktu, że wchodzą w drogę potężnej kamaryli. Ted, przyjaciel Michael’a, wraz ze swoją dziewczyną Jennifer, uwikłani w to zdarzenie, znaleźli się w niebezpieczeństwie. Emily – oficjalna partnerka Michael’a, została porwana

i cudem uniknęła śmierci podczas powodzi. Michael nie mógł przeboleć śmierci Suzy. Po jej stracie, wiedziony poczuciem odpowiedzialności, przywiązania i nie wygasłą do końca miłością skierował swe uczucia ku Emily, która została jego narzeczoną.

Część pierwsza

Fale leniwie toczyły się po piaszczystej plaży ku linii wysokich palm. Lekki wiatr poruszał długimi, szeroko rozpostartymi liśćmi i sprawiał, że nieruchome ciało Cataliny zdawało się drgać, gdy przebiegały po nim chaotycznie rozkołysane cienie. Leżała już od godziny i wcale nie zamierzała robić czegokolwiek innego. Wielokrotnie zapadała w półsen, oddychając równomiernie czystym, oceanicznym powietrzem. Co jakiś czas ciszę przerywał jazgotliwy pisk ptaków – wtedy budziła się i na moment otwierała oczy. Promienie popołudniowego słońca, chylącego się ku zachodowi, potęgowały głębię czerwieni kwiatów puszących się

na rosnących nieopodal krzewach.

Catalinie zdawało się, że czas stanął w miejscu. Miała prawo tak myśleć. Świadomie starała się odrzucić każdą mimowolną próbę porównania świata, który ją otaczał, z tym, w którym przebywała podczas ostatnich trzech lat spędzonych w Nowym Jorku. Miłość Steve’a

i spokój, który panował wokół, sprzyjały zapomnieniu o tamtych przejściach. Dni mijały beztrosko wśród szczerych, przyjaznych ludzi. Różnorodne pasje, którym Steve i Catalina oddawali się bez reszty przykuwały coraz bardziej jej uwagę, wciągały i intrygowały. Życzliwe słowa i twarze – zawsze pełne pogody i optymizmu stopniowo odsuwały

w niepamięć wydarzenia ubiegłych lat.

- Catalina! – usłyszała zaaferowany głos Steve’a i uniosła głowę w jego stronę.

- Sebastian, którego poznaliśmy wczoraj zaproponował nam nurkowanie przy dalszej rafie za półwyspem, jutro po śniadaniu – zgodziłem się od razu. Chyba nie masz innych planów

i popłyniemy razem? Na cały dzień!

- Zgoda, ale pod warunkiem, że nie mianujecie mnie cookiem, wolę pływać z rybami

niż nimi pachnieć!

- Dziewczyna Sebastiana nazywa się Antonia, ta brunetka – poznałaś ją, powiedziała,

że lubi gotować i zajmie się lunchem. A więc super, płyniemy jutro w czwórkę, umówiliśmy się na przystani o dziewiątej. Wreszcie użyję w kamerze opcję do podwodnego filmowania. Sebastian twierdzi, że zobaczymy bajeczny świat – miejscowa fauna i flora mieni się barwami, jakich nie znajdziesz na żadnej palecie.

Należało pomyśleć o podwieczorku, było sporo po siedemnastej. Miejscowi spędzali dzień nie inaczej niż Catalina. Wylegiwali się bez końca, a ożywiali w porach posiłków. Właśnie przyszedł czas na meriendę. Na tarasach bungalowów, z których rozpościerała się panorama niekończącego się oceanu i niebieskiego błękitu, ozdobionego niewielkimi cumulusami, pojawiły się butelki z winem, piwem, patelnie z gorącą paellą i różnymi zakąskami. Ich widok i zapach wywołał ruch – wszyscy, którzy dotąd drzemali pod moskitierami wyszli teraz na terasy. Gromady ptaków, licznie zgromadzone na balustradach poderwały się do lotu.

Codziennie o tej porze miał miejsce ten sam rytuał celebrowania podwieczorku.

Od przedpołudnia do późnego popołudnia wysoka temperatura i nieznośna wilgotność uniemożliwiały wykonywanie prac wymagających fizycznego wysiłku. Przed wieczorem miasteczko stopniowo wracało do życia. Jak na połowę października było gorąco – nie było powodu, by odstępować od letnich przyzwyczajeń.

Z pobliskiego baru postawionego na drewnianych palach popłynęła muzyka, z początku wolna i bardzo cicha, z czasem bardziej ożywiona i przybierająca na sile. Dało się wyłowić rytm samby, wydobywający się z bębnów i wyszarpywany ze strun gitar. Spadzisty dach baru uformowano z szerokich, okazałych liści palmowych, gęsto ułożonych na drewnianych, powiązanych ze sobą drągach. Liście palmowe doskonale chroniły przed promieniami słońca, a w porze monsunów stanowiły skuteczną zaporę dla tumanów oceanicznej wody, niesionej porywami wiatru w stronę baru i jego gości.

Catalina skierowała się do bungalowu. Zapaliła papierosa i włączyła ekspres, szukając sposobu na rozbudzenie po sjeście. Aromat i smak espresso przywrócił jej energię i zapał

do kucharzenia. Zajrzała do lodówki i po chwili zamrożona wcześniej tortilla w mig zarumieniona w piecyku, zapachniała kusząco, potęgując uczucie głodu, z którego wcześniej ledwie zdawała sobie sprawę. Należało jeszcze dobrze podpiec cielęcinę.

Część druga

Steve rozsiadł się na tarasie, napełnił szklankę zimnym piwem i – jak co dzień o tej porze

– wsadził nos w Ipada. Doskwierał mu brak pracy, która, o ironio, kiedyś tak wyczerpywała go i była źródłem częstych frustracji. Pracy pełnej niespodzianek i problemów,

ale i pozytywnych emocji. Wtedy wszystko miało jakiś sens. Dziś pławi się w słońcu, praktycznie nie robiąc nic. Nie był gotowy na taki kontrast. Kancelaria była z pewnością źródłem satysfakcji, a każdy wygrany proces i zadowolenie klienta – obiektywną nagrodą. Nie wyłączając honorariów. Stan permanentnej bezczynności, relaksu, oraz braku jakichkolwiek poważnych obowiązków, którym zachwycił się z początku, po niemal dwóch latach stracił dla niego sporo ze swego uroku.

Nawigując po internecie sprawnie pomijał nieistotne wiadomości – mogłoby się wydawać, że serfuje losowo. Tymczasem stosował selekcję według sobie tylko znanych reguł. Spajając na przemian fragmenty wiadomości, newsów i dyskusji z pewnych, nieprzypadkowych blogów, odczytywał treści przeznaczone wyłącznie dla siebie. I odpowiadał swojemu rozmówcy w podobny sposób. Rozczarowywała go znikoma ilość nadchodzącej korespondencji – zdawał sobie jednak sprawę, w czym tkwiła tego przyczyna.

Interlokutor Steve’a funkcjonował w realnym świecie – wielkiej i zabieganej metropolii, pochłaniającej energię, masę sił i czasu, obarczony mnóstwem zawodowych i rodzinnych obowiązków. Zaś on sam rozmyślał, czym wypełnić każdy dzień, by sprawić, żeby kolejny różnił się od poprzedniego.

Komuś nieznajomemu, obserwującemu zachowanie Steve’a i Cataliny mogłoby się błędnie wydawać, że niczym niezmącona swoboda i beztroska niekończących się wakacji jest

ich żywiołem. W rzeczywistości każde z nich odmiennie przeżywało obecną sytuację

i wydarzenia poprzedzające pobyt w Belize. Steve często analizował przebieg wyjazdu

z Nowego Jorku, który był początkiem zaplanowanej ucieczki. Ocena zawsze wypadała podobnie. Rada i pomoc przyjaciela ocaliła im życie. Musieli z Cataliną podjąć ryzyko. Przed wylotem z Palm Beach dziesiątki razy powtarzali kolejność i przebieg wszystkich czynności. Przygotowali się do lądowania na falującym oceanie ze schowanym podwoziem. Trudno byłoby nazwać takie lądowanie awaryjnym. Drobiazgowo rozważali każdy możliwy przebieg zdarzeń. Należało przewidzieć różne okoliczności. Mieli pozapinane pasy, zdjęte buty

i okulary. Pozbyli się z ubrań twardych przedmiotów, by nie odnieść obrażeń w przypadku silnego uderzenia.

Rano w dniu wylotu widoczność, dzięki dobrej pogodzie, była doskonała. Zbiornik samolotu wypełniało ponad sześćdziesiąt galonów paliwa. Steve i Catalina zabrali dodatkowo sześć pięciogalonowych, rezerwowych kanistrów, nie przeciążając nadmiernie lekkiej Cessny. Wystartowali na zachód zaraz po tym, gdy drugi samolot Cessna pojawił się tuż nad ich pasem w Palm i pomachał skrzydłami. Mistyfikacja polegała na tym, że ten samolot - udając maszynę Steva - poleciał na wschód, w kierunku Freeport. Znajomy pilot dotrzymał słowa i wykonał lot trasą oficjalnie zgłoszoną przez Steve’a. Spisał się doskonale. Przez połowę drogi do Freeport utrzymywał pułap sześciu tysięcy stóp, a następnie maksymalnie obniżył lot, zrzucił do wody plastikowe elementy ze złomowanej kiedyś Cessny,

które wcześniej w tajemnicy dostarczył mu Steve. W ten sposób sfingował śmierć Steva i Cataliny. I wszystko się zgadzało, bo właśnie wtedy, według policji, samolot Steva zniknął z ekranów radarów. A zniknął dzięki temu, że znajomy pilot odbył swoją Cessną drogę powrotną do Miami tuż nad powierzchnią oceanu. Sporo przy tym ryzykując. Dwa samoloty Cessna leciały więc w przeciwnych kierunkach. Gdy serwisy informowały o katastrofie i zaginięciu samolotu Steva w połowie drogi do Freeport, bohater tych newsów, niezauważony, leciał swoją Cessną w stronę Meksyku.

Steve podniósł maszynę i po przelocie na minimalnej wysokości

nad zamieszkałym – głównie przez krokodyle – odcinkiem zachodniego wybrzeża Florydy, skierował się w stronę Zatoki Meksykańskiej. Przez długi czas leciał

tuż nad oceanem, niewidoczny przez radary. Catalina, mimo ogromnego ryzyka całego przedsięwzięcia, zachowała spokój. Jeszcze nie wyzwoliła się z depresji po wydarzeniach w kinie. Śmierć Suzy, jej przyjaciółki, zadźganej nożem przez bandytę z gangu Roberto, przeraziła ją. Tragedia wydarzyła się na jej oczach. Miała pewność, że szok i uraz nią wywołany długo nie ustąpią.

Równomierny szum silnika samolotu i widok znikającego w oddali wybrzeża Stanów umocnił w Catalinie nadzieję na uwolnienie się od prześladowców. Steve z Cataliną obrali kierunek na wybrzeże Meksyku. Dystans blisko ośmiuset mil planowali pokonać w czasie poniżej siedmiu godzin. Pod warunkiem, że przeciwny, zachodni wiatr nie będzie zbyt silny. Paliwa w baku powinno wystarczyć na sześć godzin lotu, a zapas trzydziestu galonów w kanistrach

na kolejne trzy.

Stop jego wspomnieniom zadała Catalina, która widząc ukochanego leżącego na tarasie i wpatrującego się nieobecnym wzrokiem gdzieś w ocean, zapytała:

- O czym tak rozmyślasz? Steve, gdy zabrzmiał nad nim głos, drgnął cały – nie usłyszał dźwięku jej kroków. Myślami był daleko, a szum oceanu dopełnił reszty. W jednej chwili porzucił rozważania o zapasach paliwa z dnia ucieczki Cessną.

Catalina nieświadomie przerwała tok jego wspomnień o dalszym przebiegu lotu, stawiając przed nim tortille i półmisek z  pieczoną cielęciną. Ulubione danie nie mogło czekać i Steve ochoczo chwycił sztućce.

Część trzecia

Michael wrócił do domu wyjątkowo wcześnie. Jego kochany brzdąc jeszcze spał – spojrzał z dumą na Malcolma. Zawsze patrzył na niego z przyjemnością. Emily donosiła ciążę, co było prawdziwym wyczynem. Tak duże dziecko, to rzadki przypadek, ocenili lekarze z kliniki. Będzie z mojego syna kawał chłopa – pomyślał, czule całując jego włosy. Na buzi Malcolma gościł łagodny uśmiech, widać śnił o czymś miłym.

- Emily, oświadczył stanowczo Michael, porozmawiamy później, teraz zdrzemnę się z pół godziny, dzień był wyczerpujący.

Poszedł do swojego gabinetu, położył się na kanapie, głowę wsparł na poduszce i zasnął natychmiast. Gdy po niemal godzinie ocknął się dochodziła

już szósta. Leżał jednak dalej – myśli, toczące się jak lawina opanowały jego umysł. Dotyczyły relacji z mafią – które determinowały los jego, Malcolma i Emily. Miał świadomość, że spełnianie wymagań bossów przychodzi mu z coraz większym trudem. Wie za dużo, o wiele za dużo, przez co żyje w wielkim stresie. Już nie cieszą go ogromne zarobki, boi się. Powoli dojrzewa w nim plan ucieczki od tego wszystkiego – jednak wie, że niełatwo będzie tego dokonać. Jest nieustannie obserwowany. Na dodatek Frank wprowadził do jego biura nowego prawnika – Margaret. Jest sprytna i już poznała niemal wszystkie sprawy kancelarii. Szpieguje go, to jasne.

Michael musi uzyskać wsparcie kogoś z zewnątrz, kto jest poza ich wiedzą i zasięgiem. Tu, na miejscu, nie może liczyć na Teda, choć ten ma wobec niego dług wdzięczności. Ma z nim szyfrowany kontakt. Są z Jennifer bardzo daleko od Nowego Jorku, więc na ich rewanż nie można liczyć.

Ostatnio bossowie polecili Michaelowi, by prowadził sprawy wobec kilku agentów nieruchomości, którzy nie wywiązali się z cichych umów. Na polecenie mafii lokowali wyselekcjonowanych klientów w obiektach należących do gangsterów. Oficjalnymi właścicielami biur, lokali użytkowych i apartamentów byli figuranci, skromnie opłacani ludzie, dla których pieniądze od mafii były jedynym źródłem egzystencji. W wynajmowanych pomieszczeniach znajdowały się kamery i podsłuchy wbudowane i zainstalowane już na etapie budowy budynków – ich wykrycie praktycznie było niemożliwe.

To był sposób na zdobywanie bezcennych informacji o charakterze biznesowym

i prywatnym. Mafia bezwzględnie wykorzystywała wiedzę zebraną w ten sposób.

Jej szefowie, dysponując ogromnym majątkiem, dokonywali transakcji spekulacyjnych

na wielką skalę. W najbardziej odpowiednim momencie sprzedawali lub kupowali na giełdzie akcje, uprzedzając planowane ruchy śledzonych najemców ich lokali. Nowojorska kamorra potrafiła scalić cząstkową wiedzę z różnych źródeł. Grupa zatrudnionych

przez nich ekonomistów umiała przewidzieć krótkookresowe i oczekiwane w długim okresie trendy cen akcji, walut, zjawiska i tendencje na rynku nieruchomości. Ba, nawet sama  kreowała giełdowe niespodzianki na rynkach. To nie była banda, szajka czy klan, a coś znacznie potężniejszego, raczej kamaryla, lobbująca w kręgach władz miasta, stanu, a może

i gdzieś wyżej.

Michael przygotowywał treść wielu umów kupna-sprzedaży firm i nieruchomości, mając precyzyjnie ułożone plany dalszych transakcji. Niemal bezpośrednio po zakupie przenosił własność spółek, parceli i posiadłości na kolejne podmioty, skutecznie uniemożliwiając dochodzenie praw przez tych, którzy byli poszkodowani. Boję się wszczęcia procesów

z agentami nieruchomości – pomyślał Michael, leżąc wciąż na kanapie. Dostawali niespotykanie wysokie prowizje. To może wyjść na jaw w trakcie procesów – w krótkim czasie dorobili się niebotycznych majątków, stanowiących wielokrotność ich oficjalnych przychodów. Michael był przekonany, że upieranie się przez Franka, by pozbawić agentów praw zawodowych nie miało sensu i narażało, także Michael’a, na wielkie ryzyko. Jego stanowcze próby nakłonienia mocodawców do zmiany tej decyzji spełzły na niczym.

Kiedy doszło do tajemniczego zniknięcia dwóch agentów, z którymi bezskutecznie negocjował, Michael uświadomił sobie, że jest spore prawdopodobieństwo, że wkrótce i jego spotka taki sam los. Jego wiedza o interesach mafii była rozległa i sięgała bardzo daleko. Kilkuletnia działalność wyposażyła go w znajomość wielu szczegółowych zagadnień

i obszerną bazę danych. Ogromu zadań, które spełnił nie powstydziłaby się kilkunastoosobowa grupa. To nie mogło dłużej trwać. Od chwili uświadomienia sobie stopnia zagrożenia jego umysł, przyzwyczajony do stresu, zaczął pracować ze zdwojoną energią. Tym razem chodziło o ratunek dla niego i najbliższych – nie mógł popełnić błędu. Jego poprzednik, wytrawny żeglarz, zaginął w trakcie samotnego rejsu po Wielkich Jeziorach. Był przekonany, że nie był to nieszczęśliwy wypadek. Michael metodycznie przygotowywał plan, którego założeniem było wyrwanie się spod skrzydeł mafii. Było oczywiste, że okoliczności zdarzenia, które w związku z tym nastąpi, muszą układać się tak naturalnie, by nikt, nawet Emily, nie miał podstaw do jakichkolwiek domysłów. Jeśli będzie to ucieczka zakamuflowana pod pozorem zwyczajnej podróży lub inny zakonspirowany blef, nikt nie może nabrać żadnych podejrzeń.

Część czwarta

Michael spał w swoim gabinecie, a Emily obserwowała Malcolma, który po wypiciu soku smacznie zasnął. Bardzo pragnęła drugiego dziecka. Po jej szczęśliwym uratowaniu, podczas spotkania w szpitalu z Michael’em, obiecała sobie, że rzuci biznes. Aby nie byli tylko obok siebie, ale naprawdę razem. Teraz pracowała na stanowisku doradcy – zdalnie kontaktując się z firmą. Intuicja podpowiadała jej, że każde odejście z pracy może być bezpowrotne. To nie jest sprzeczne z przyrzeczeniem, które sobie złożyłam – uznała. Pracując

na komputerze w domu i opiekując się Malcolmem nie musi rozstawać się z pracą. Dam chyba radę kontynuować tę pracę, nawet mając dwójkę dzieci – pomyślała. W firmie ceniono ją, czego dowodem były nagrody, premie i bonusy. Większość czasu spędzała w domu

z Malcolmem, a w firmie zjawiała się sporadycznie, zwykle w przededniu większych transakcji. Malcolm zostawał z Ann. Emily nie mogła zrozumieć, dlaczego nie mają gosposi

i wciąż tylko jedną opiekunkę. Ann była dziewczyną z Illinois. Znalezienie pracy w Nowym Jorku uważała za prawdziwy cud. Emily toczyła z Michaelem spór o gosposię – jak dotąd

bez efektu. Nie mogła wiedzieć, jakie intencje nim kierują. A on wciąż nie chciał ujawniać swojego statusu materialnego. W ostatnim roku skrupulatnie stronił od wszelkich ekstrawagancji, nawet pozbył się swojego ukochanego Porsche. Od kilku lat jeździ tym samym autem – wysłużonym BMW.

Oprócz braku gosposi Emily nurtowała inna, znacznie poważniejsza sprawa. Miała świadomość, że nie powinna pozostawić bez wyjaśnienia zagadki swojego porwania. Uwięziona w domu na przedmieściu, zatopionym przez huragan, była bliska śmierci. Natrafili na nią złodzieje, którzy plądrowali opuszczony dom.  Ocaliła życie przez przypadek. Pragnęła czuć się bezpiecznie i nalegała, by Michael przedstawił jej rzeczywiste okoliczności porwania. Z pewnością nie było ono wynikiem nieporozumienia. Od porywacza usłyszała,

że jej los zależy od Michael’a, który – jeśli ją kocha i pragnie ocalić – z pewnością zrobi to, czego od niego żądają. Na zadane wprost pytanie, czy dla jej ratowania przekazał porywaczom oczekiwane przez nich informacje – odpowiedział wymijająco. Twierdził,

że wspierający go detektyw poradził mu, by tego od razu nie robić. Nie mieli żadnych gwarancji, że bandyci dotrzymają słowa. Wydawało się nawet logiczne, że dla porywaczy bezpieczniejsze było zatarcie wszelkich śladów po Emily, bez narażania się na ryzyko składania przez nią obciążających zeznań.

Komentarz Michael’a o zawodowej etyce – w kontekście ryzyka jej śmierci – Emily uznała za bulwersujący i świadczący o tym, że on jednak nie chce, albo z jakiś względów

nie może wyjawić jej prawdy. Michael, niezwykle spięty i zestresowany, nerwowo reagował

na jej dociekliwe pytania. Mimo tego wierzyła w dobre intencje swojego partnera. Rozsądku

i logiki nigdy mu nie brakowało. Nastąpiła korzystna zmiana – Michael po pracy nie znikał jak kiedyś. Teraz wracał prosto do domu, do niej i Malcolma. Emily doszła do wniosku, że jej dalszy upór w dochodzeniu prawdy mógłby zniszczyć ich relacje.

Część piąta

Michael nie niepokojony przez Emily poszedł do kuchni i zrobił sobie cappuccino. Jego myśli wciąż biegły w jednym kierunku. Fakt ukrycia przed Emily zakończonego tragicznym zdarzeniem jego związku z Suzy, uznał za prawdziwe zrządzenie losu. I ta sprzyjająca okoliczność utwierdzała go w przekonaniu, że najlepiej będzie zniknąć ze Stanów, by zerwać i tę nić, wiążącą go z przeszłością. Jeśli zachowa przy tym choćby część zgromadzonych aktywów, o dostatni byt - on i Emily - nie będą musieli się martwić.

Michael na spotkanie z Patrickiem Hendersonem umówił się na dalekim przedmieściu. Chcąc uniknąć asysty Franka, nie zabrał telefonu. Przeszedł przez zaplecze sklepu

i wyszedł drugim wyjściem na inną ulicę. Wiedział, że każde zniknięcie z oczu mafii naraża go na podejrzenia i grozi jej bezwzględną reakcją. Czasu miał niewiele. Patrick odradził mu wariant potajemnej  ucieczki ze Stanów. Wydał mu się zbyt trudny do przeprowadzenia. Patrick nie był w stanie jej zorganizować, chodziło nie o jedną osobę, a o rodzinę. Poza tym obaj zgodnie uznali, że Emily nie powinna mieć żadnych podejrzeń. Konieczność nagłego zniknięcia wiązałaby się z jej pytaniem o przyczyny i pogodzenia się ze świadomością pobytu do końca życia gdzieś na antypodach, daleko od Stanów. Byłoby to ryzykowne – Michael nie był w stanie przewidzieć jej reakcji. Postanowili wraz z detektywem nie brać takiego wariantu pod uwagę. Innym rozwiązaniem,  które Michaelowi wydało się znacznie lepsze, był oficjalny wyjazd na wakacje – i nagłe zniknięcie w odległym miejscu poza Stanami.

Osobnym problemem były transfery Michael’a z ukrytych, prywatnych kont. Tę operację prowadził już od roku. Nie chodziło o pomnażanie majątku, ale ulokowanie go bez większych strat w bezpiecznych miejscach, o których wiedział, że nie utracą statusu rajów podatkowych. Wciąż zaciera ślady transakcji. Uznali z Patrickiem, że te największe operacje i ucieczka powinny nastąpić w okresie, gdy czujność i uwaga wszystkich będzie zmniejszona. Idealnym momentem byłby okres zbliżających się świąt Bożego Narodzenia. Wtedy ludzkie migracje są największe i łatwiej zatrzeć za sobą ślady. A w krajach latynoskich i innych miejscach globu nastanie szalony karnawał.

O drugim spotkaniu z Patrickiem nawet nie mogło być mowy. Wszystko należało uzgodnić teraz. Patrick zapewnił Michaela, że wkrótce otrzyma oficjalną ofertę z biura podróży Liberty Travel. Potwierdzi ją i powiadomi ludzi Franka. Podczas międzylądowania podejdzie do nich człowiek Patricka i Michael, Emily i Malcolm z nowymi dokumentami polecą w kierunku, który będzie prawdziwym celem ich podróży. Do tajnego miejsca, gdzie wszystko będzie przygotowane na ich pobyt. Dokumenty, karty i komputery muszą mieć w bagażu podręcznym. Walizki z pozostałymi rzeczami pozostaną w samolocie, do którego już nie wrócą.

Jeśli nikt w okresie przed wylotem nie dostarczy Michael’owi nowych informacji, będzie to oznaczać, że wszystko jest załatwione i nie muszą się ze sobą kontaktować. Michael wyściskał Patricka, obydwaj zdawali sobie sprawę, że jeśli  kiedykolwiek się spotkają,

może to nastąpić za kilka lat.

Część szósta

Steve po posiłku położył się na tarasie, a Catalina zabrała ze stołu naczynia i poszła

do kuchni. Uzgodnili, że to on później zrobi zakupy w pobliskim markecie z myślą o jutrzejszym żeglowaniu z Sebastianem i Antonią.

Mógł powrócić myślami do pamiętnego dnia, gdy siedział za sterami Cessny i razem z Cataliną lecieli ku nieznanemu przeznaczeniu. Pierwsze trzy godziny lotu przebiegły bez problemów. Silnik pracował miarowo, zgodnie z oczekiwaniami wiał lekki, przeciwny wiatr. Steve utrzymywał kurs na zachód, biorąc początkowo za cel Tampico. Mieli wyłączone wszystkie urządzenia, które mogłyby zdradzić trasę lotu. Pogoda stopniowo pogarszała się. Na niskim pułapie pojawiła się warstwa chmur, która coraz bardziej utrudniała widoczność. Był początek listopada – o tej porze roku aura mogła płatać różne figle, z nagłym huraganem włącznie. Od czwartej godziny lotu musiał zdawać się niemal wyłącznie na wskazania przyrządów. Steve postanowił zmienić kierunek na południowo-zachodni i skierował samolot ku brzegom Yukatanu. Obniżył wysokość, by dolatując w okolice półwyspu, zniknąć z ekranów radarów. I wtedy, podczas pracy silnika na niższych obrotach, zdarzyło się coś nieoczekiwanego. Motor przerywał pracę, co mogło oznaczać chwilowe braki dopływu paliwa. Przyrządy nie wykazywały awarii, poziom paliwa w zbiornikach był prawidłowy, lecz samolot stale obniżał pułap. Wiedział , że prawdopodobnie nie poradzi sobie z usterką. Ocenił sytuację jako krytyczną i uprzedził Catalinę, że jeśli problemy nie ustaną, czeka ich awaryjne wodowanie. Odległość do linii brzegowej wynosiła ponad sześćdziesiąt mil. Z mapy wynikało, że najbliższą miejscowością była Merida. Silnik prychał, a samolot wciąż zmniejszał prędkość i wysokość lotu.

Na sześciuset metrach wydobyli się z warstwy chmur i ujrzeli taflę wody. Catalina zachowywała spokój. Na polecenie Steva wyciągnęła z ogona Cessny ponton

i umieściła go przy drzwiach. Oboje założyli kamizelki ratunkowe. Steve uważnie spenetrował horyzont, ale w zasięgu wzroku nie dostrzegł żadnej jednostki pływającej. Wiedział, że wodowanie jest skrajnie trudnym manewrem, a wciągnięte podwozie spowoduje, że całą siłę uderzenia o wodę przejmie kadłub. Skierował samolot pod wiatr i do minimum zmniejszył obroty. Ograniczył i tak wciąż malejącą szybkość, zachowując ją nieco powyżej prędkości przeciągnięcia. Lecieli zaledwie kilka metrów nad wodą. Steve z napięciem obserwował jej powierzchnię, chcąc uniknąć kolizji z grzbietem jakiejś większej fali. Wcześniej oboje zapięli pasy i pozbyli się wszystkich ciężkich przedmiotów, także zapasowych kanistrów z paliwem.

Gdy tuż pod samolotem przetoczyła się duża fala, samolot delikatnie musnął kadłubem wodę, raz i drugi. Zanim do reszty wytracił prędkość, Steve, zachowując wychylenie klap

na poziomie kilkunastu stopni, zdążył lekko unieść dziób do góry. Tylna część samolotu zostawiła na wodzie prosty, pogłębiający się ślad. Samolot, po krótkiej chwili całkowicie wytracił siłę nośną. Lot ślizgowy trwał zaledwie kilkanaście sekund. Dziób, obciążony silnikiem, uderzył w wodę. Szarpnięcie było gwałtowne, przez chwilę trwał ruch do przodu. W końcu opór wody spowodował, że ogon uniósł się w górę, a następnie bezwładnie opadł. Wodowali bardzo szczęśliwie i obeszło się bez kapotażu. Podłoga i kokpit  pogrążały się w wodzie. Nie byli ranni, więc nie było chwili do stracenia. Odpięli pasy

i opuścili siedzenia tak szybko, jak to możliwe. Steve przywiązał siebie i Catalinę do sznurów pontonu. Z trudem uporał się z drzwiami – w końcu szczęśliwie odblokował je i uchylił, pokonując duży opór wody. Znaleźli się poza Cessną, kamizelki unosiły ich

na rozkołysanej toni. Gdy ponton samoczynnie napełnił się powietrzem, Steve pomógł Catalinie przedostać się do niego, a następnie sam wciągnął się do środka. Przytulił ją mocno i z odległości kilkudziesięciu metrów obserwowali samolot. Woda wpływała do kadłuba przez uchylone drzwi. Jeszcze przez kilka minut samolot utrzymywał się na wodzie, po czym wślizgnął się dziobem w toń. Zobaczyli uniesiony ogon, stopniowo znikający w oceanie. Resztki powietrza jeszcze przez jakiś czas ukazywały się na jego powierzchni.  Zapanowała cisza.

Steve leżąc na tarasie zorientował się, że czas przerwać auto-retrospekcję. Czekały go zakupy na jutro, a słońce  zanurzyło się za linią horyzontu. Wstał, zabrał dokumenty, kluczyki i poszedł do garażu. Catalina jeszcze krzątała się w kuchni.

- Wrócę za jakąś godzinę, napijemy się wtedy herbaty, ok? Mówiąc te słowa, pomyślał

o czymś więcej, widząc jej zgrabną postać i nasmarowane oliwką ciało o naturalnej, ciemnej karnacji, połyskujące w promieniach zachodzącego słońca.

Część siódma

Po powrocie z marketu Steve poczuł znużenie, bez namysłu wstawił do lodówki wszystkie zakupy, rezygnując z dokonywania jakiejkolwiek selekcji. Paście do zębów i mydłu krzywda się nie stanie. Wrócił na taras i wyciągnął się na materacu. Słonce zniknęło i upał przestał dokuczać. Steve przymknął oczy i po chwili powrócił do przebiegu tamtych dramatycznych zdarzeń. Poszczególne sceny pojawiały się jak w stop klatce.

Nie wpadł w panikę. Sprawnie wykonał wszystkie manewry. Mieli z Cataliną dużo szczęścia, że podczas wodowania żadne ze skrzydeł nie zahaczyło o wodę. Działające wówczas siły okazałyby się zbyt duże, a boczne uderzenie byłoby bardzo mocne. Nawet gdyby je przeżyli, to najprawdopodobniej w wyniku odniesionych obrażeń nie byliby w stanie wydostać się z wraku tonącego samolotu.

Teraz mogli jedynie czekać na jakąś pomoc. W pontonie mieli dwie race,

których zadaniem było wskazanie  ich pozycji przepływającym jednostkom. Większe fale przelewały się przez ponton. Steve starał się usuwać z niego wodę. Wciąż wiał południowo-zachodni wiatr, który powodował, że oddalali się od wybrzeża. Po godzinie, gdy ponton znalazł się na grzbiecie dużej fali dostrzegli na horyzoncie ciemny punkt. Było za daleko, by ocenić co to za jednostka, jej wielkość i kierunek w jakim płynie. Nadzieja wkrótce zgasła, gdy punkt, który przez jakiś czas pozostawał na horyzoncie nagle zniknął. Mimo wczesnego popołudnia widoczność nie była najlepsza. Nad wodą unosiła się lekka mgła. Emocje i zmęczenie dały znać o sobie. Catalina pragnęła choć na chwilę zasnąć, ale rozkołysany ocean na to nie pozwalał. Steve bez przerwy starał się usuwać wodę z pontonu. Niespodziewanie, w niewielkiej odległości od nich, ukazał się dziób jakiejś jednostki, która zmierzała dokładnie w ich kierunku. Steve chwycił pistolet i wystrzelił w górę racę – na szczęście odpaliła i poszybowała wysoko, ciągnąc za sobą pióropusz czerwonego dymu. Jeśli ktokolwiek siedział za sterem tego statku musiał ich zobaczyć.

Wydawało mu się, że minęła cała wieczność, gdy usłyszeli przeciągły ryk syreny. Zostali zauważeni. Ich ciałami wstrząsały dreszcze, efekt zmęczenia, emocji i radości z bliskiego ocalenia. Nieduży statek przesuwał się obok nich, stopniowo zwalniając swój bieg. Dostrzegli grupkę kilku ludzi, którzy przyglądali im się z pokładu. Dwaj pomachali rękami. Steve ocenił, że jednostka wygląda na przestarzałą. Statek wolno reagował na komendę – „maszyny stop”. Przepłynął obok nich i zatrzymał się dość daleko. Mgła wciąż utrudniała widoczność. Komendy „cała wstecz” z pewnością nikt nie wydał, bo panowała cisza. Czyżby kapitan rozważał sens udzielenia im pomocy?! Próbowali podpłynąć do statku, bez widocznego efektu. Jeszcze przez dobre dwadzieścia minut fale szarpały pontonem, zanim opuszczono szalupę. Trzej ludzie z łodzi byli Latynosami o ciemnej cerze. Poza powitalnym:

- Hola! – nie odezwali się więcej. Mieli na sobie mocno sfatygowane kurtki z kapturami, spłowiałe jeansy i znoszone adidasy. Catalinę, Steve’a i ponton wciągnięto na pokład. Poprowadzono ich do kubryku w części dziobowej. Posłusznie położyli się

na wskazanych miejscach, przykryto ich kocami i podano herbatę z rumem.

- „Kapitan później,… kapitan później z Wami porozmawia” – usłyszeli łamaną angielszczyzną. Przyniesiono ich rzeczy z pontonu – nie brakowało niczego. Kamizelki

z dolarami w woreczkach – wszytych i wklejonych między ich strukturalne warstwy – były nietknięte. Steve powiedział do Cataliny: chyba mieliśmy szczęście. Przez jej twarz przebiegł uśmiech. Poczuli wielką ulgę. Spali już, gdy motory wprawiły statek w wibracje. Gdy dziób rozpoczął coraz energiczniej przebijać się przez fale narastał szum rozbryzgiwanej wody.

Obudził ich schludnie ubrany mężczyzna o nieco posiwiałych, kręconych włosach. Z trudem otworzyli oczy. Nie wiedzieli, ile czasu upłynęło. Zmrok rozpraszały jaskrawe promienie wschodzącego słońca. Przespali więc wieczór i prawie całą noc.          Zaprowadzono ich do mesy. Przy stole siedział przystojny mężczyzna, wyglądem przypominający Banderasa. Gdy usiedli naprzeciwko, uważnie im się przyglądał, po czym płynną angielszczyzną oświadczył:

- Płynę do Punta Gorda w Belize. Macie więc przed sobą co najmniej trzy, do pięciu dni podróży. Jeśli nie chcecie mówić, co robiliście w pontonie prawie siedemdziesiąt mil

od Meridy, dopytywać się nie będę. Za przewóz musicie zapłacić, mam nadzieję, że macie czym. Pięćdziesiąt dolarów za dzień za Was dwoje. Dostaniecie trzy posiłki na dobę, kawę, herbatę, wodę, napoje, a do lunchu wino albo piwo. Mam na statku jedną zapasową, małą kajutę w części rufowej. Będziecie moimi sąsiadami. Obejrzałem Wasze paszporty, dobrze,

że nie przemokły! Byliście przygotowani na najgorsze, to jasne, ale wiedzcie,

że i tak dopisało Wam wielkie szczęście. Po drodze z Tampico wyjątkowo zmieniliśmy trasę

i zawinęliśmy do Veracruz. Tym razem płyniemy innym kursem niż zwykle. Gdyby nie to,

do naszego spotkania nigdy by nie doszło.

Ślepy los rzucił Steve’a i Catalin do Belize.

Długo już tu jesteśmy – pomyślał Steve na koniec rozmyślań i przeciągnął się na materacu. Szkoda, że nie ma szans na spotkanie z Michael’em.

Część ósma

Michael trzy dni po rozmowie z Patrickiem otrzymał ofertę z biura podróży Liberty Travel.  Emily na wiadomość o planach wakacji pod palmami zareagowała niekłamaną radością. Należał się im wszystkim prawdziwy odpoczynek. O planowanym wyjeździe powiadomił Michael też ludzi Franka. Tajny mocodawca ku zaskoczeniu Michaela nie wyraził sprzeciwu.

Margaret przejęła od Michaela bieżące sprawy. Nie wątpił, że będzie w stanie poprowadzić je samodzielnie. Z grafiku rozpraw sądowych wynikało, że jedna z nich odbędzie się w styczniu podczas jego urlopu. Michael uzgodnił z Margaret stanowisko kancelarii. Emily powiadomiła swoją firmę, że nie weźmie udziału w imprezie wigilijnej,

nie będzie też podczas urlopu prowadzić spraw firmowych. Skontaktuje się z biurem natychmiast po powrocie z wakacji. Michael wysłał do Teda szyfrowaną wiadomość,

że przez jakiś czas nie będzie prowadzić korespondencji, dając mu oględnie do zrozumienia, że szykują się zmiany. Polecił mu czekać cierpliwie na następny kontakt.

Część dziewiąta

Frank, po zabójstwie Suzy przez ludzi Roberto i zagadkowym wypadku lotniczym Teda z Jennifer, zdecydował o podwojeniu liczby obserwatorów Michael’a.  Zamontowano kamery i pluskwy w jego kancelarii oraz apartamencie. Doszedł do wniosku, że nadchodzi pora, by się z nim pożegnać. Poszukał i znalazł mu nową wspólniczkę – młodą, zdolną i z pozoru naiwną. Zaproponował Michael’owi Margaret. Postanowił, że to ona docelowo przejmie kancelarię Michael’a – jeśli nie będzie popełniać błędów. „Masz nową wspólniczkę, dziś w południe odwiedzi Cię Margaret” – usłyszał Michael przez telefon w rozmowie z człowiekiem Franka.

Na polecenie Franka jego ludzie nieustannie kontrolowali zawartość laptopa i połączenia telefoniczne Michael’a. Analizowali również, czy ktoś z ludzi Roberto pozostał w mieście, kto mógł znać ich sprawy. Należało wyeliminować zbędnych świadków.

Margaret spisywała się lepiej, niż Frank mógł się spodziewać. Przez pierwszy rok dyskretnie inwigilowała Michael’a  i gromadziła wszystkie dane na jego temat. Teraz Frank wiedział o nim wszystko. Początkowo uznał, że wypadek samolotowy Teda mógł być zasługą ludzi Roberto. Jednak nie uwierzył do końca w takie zrządzenie losu. Wszystko stało się jasne, gdy Margaret odkryła szyfrowaną korespondencję Michael’a z Tedem.

A więc to Michael pomógł mu sfingować wypadek samolotu i na bieżąco wyposaża jego

i Jennifer w środki do życia. Rozwiązanie tej zagadki definitywnie przesądziło kwestię dalszych losów Michael’a.

Od tego momentu ludzie Franka skrupulatnie rejestrowali całą treść dialogu Michael’a

z Tedem. Z ostatniej wymiany zdań pomiędzy nimi wynikało, że szykuje się jakaś poważna zmiana.

To oznaczało, że Frank musi natychmiast położyć kres współpracy z Michael’em. Było

też oczywiste, że detektyw Patrick Henderson wspiera Michael’a. Przez informatorów

z nowojorskiej policji ludzie Franka ustalili , że to z Patrickiem Hendersonem Michael spotyka się w trudnych dla siebie momentach. Śledzenie Patricka pozwoliło ustalić fakt ich rozmowy sprzed kilku dni. Niemal zaraz po niej Michael zgłosił swój urlop. W domu Franka odbyła się narada, podczas której zapadło wiele trudnych, strategicznych i personalnych decyzji. Najtrudniejszą z nich, ale konieczną, była pilna, częściowa likwidacja interesów mafii w Nowym Jorku i przeniesienie ich do Kalifornii.

Część dziesiąta

Pogoda w Nowym Jorku była okropna. Padał deszcz ze śniegiem i wiało. Perspektywa wyjazdu oznaczała dla Michaela rozstanie ze wszystkim, czym dotąd żył, z pracą, egzystencją w wielkiej metropolii, ale również strasznymi doświadczeniami i wspomnieniami. Do odlotu pozostawało cztery dni. Byli z Emily spakowani. Zdążyli się spotkać z dziennikarzem Maxem Willerem i kilkoma przyjaciółmi, co w okresie przedświątecznym wcale nie było łatwe. Michael miał wyrzuty sumienia, że Emily nie wie, jak poważne zmiany ją czekają. Nie widział innego sposobu, by być razem, a to jej przecież obiecał.

O osiemnastej, gdy Michael właśnie zamierzał zamknąć kancelarię zadzwonił telefon. Numer nie był mu znany, ale cofnął się do holu, położył teczkę, usiadł i odebrał połączenie.

- Michael, usłyszał niewyraźny głos w słuchawce. W tle słychać było odgłosy ulicy.

- Tu Jeremy! Patrick nie żyje! Zamordowali go! Uciekaj, Michael, z tobą zrobią to samo! Wszystko nieaktualne, schowaj się przed nimi.

Michael usłyszał odgłos odkładanej słuchawki. W jednej chwili świat zawalił mu się

na głowę. To koniec – pomyślał. Wiedzą o wszystkim. Nie mam dokąd uciekać. Pewnie wiedzą o Tedzie. Usiadł i przez laptopa przekazał mu krótką wiadomość. „Nie ucieknę

przed nimi. Patrick Henderson nie żyje. Myślę, że jesteście w niebezpieczeństwie”. Zwlekał

z wyjściem przez chwilę, ale nie doczekał się odpowiedzi. Zamknął biuro i postanowił jechać na policję. W tak spektakularnej aferze jedynie status świadka koronnego mógł go ocalić. Przestał myśleć o sobie. Co stanie się z Malcolmem i Emily – rozważał. Dobrze, że nigdy nie wyjawiłem jej tajemnic kancelarii. Będzie najlepiej, jeśli natychmiast polecą do Fresno. Może tam będą bezpieczni – pomyślał. I zawsze jest tam ciepło. Minął skrzyżowanie i znalazł się na mniej zakorkowanej arterii. W tylnym lusterku dojrzał samochód, który wydał mu się znajomy. Gdy auto jadące za nim zwolniło, gwałtownie przyspieszył. Wtedy zobaczył przed sobą biały, oślepiający błysk.

Relacje świadków zdarzenia pokrywały się. W samochodzie BMW nastąpiła eksplozja

tak silna, ze szczątki pojazdu znajdowano w odległości ponad stu metrów od wybuchu. Wrak auta spłonął doszczętnie. Szczątki samochodu uszkodziły kilkanaście aut, których kamery zarejestrowały zdarzenie. Na szczęście w okolicy eksplozji nie było przechodniów.

Część jedenasta

Steve i Catalina punktualnie zjawili się na przystani. Z nowymi znajomymi wypłynęli zaraz po śniadaniu. Od dalszej rafy, do której należało popłynąć przez wąski przesmyk dzieliło ich dwie mile. Sebastian i Antonia zachwalali podwodny świat tej oryginalnej, niespotykanej rafy koralowej. Łódź szczęśliwie ominęła zdradliwe miejsca. Rafa rzeczywiście prezentowała się wspaniale. Nad nią pływały ryby mieniące się wszystkimi kolorami. Pod pokładem cała czwórka wypiła po dwa piwa oraz zjedli wyśmienite zakąski z ryby. Po dwóch godzinach Catalinę ogarnęło znużenie, więc położyła się w kabinie i zasnęła. Steve wylegiwał się na pokładzie, delektując się bryzą od strony oceanu. Nagle poczuł na sobie Sebastiana, który usiadł na nim, blokując mu ręce. Antonia wepchnęła mu coś do ust,

przez co nie mógł krzyczeć. Zaskoczony Steve nie zdążył go zrzucić, gdy poczuł straszliwe ukłucie w klatkę piersiową. Próbował się wydostać, ale Sebastian, dwumetrowe, ciężkie chłopisko skutecznie go przytrzymywał. Szarpanina trwała może niecałą minutę. Steve leżał

w bezruchu i nie oddychał. Sebastian założył mu maskę do nurkowania oraz płetwy i zrzucił

z pokładu głową w dół.

Z Cataliną mieli o wiele mniejszy problem. Antonia zrobiła jej zastrzyk podczas snu. Długo się nie szarpała. Jej ciało w masce i płetwach podążyło za Steve’m. Sebastian i Antonia spalili opakowania po Pankuronium, odczekali dwadzieścia minut, po czym przez telefon wezwali pomoc. Zanim ekipa ratunkowa dotarła do łodzi upłynęło kolejne trzydzieści minut. Nurkowie wydobyli z wody martwe ciała. Podjęto akcję reanimacji, bez skutku. Ekipa ratunkowa zabrała oba ciała. Sebastian i Antonia wrócili

na brzeg.  Z ich zeznań złożonych na posterunku policji wynikało, że parę topielców poznali wczoraj, kiedy umawiali się na pływanie w okolicach rafy. Nie pamiętali nawet ich imion. Nie mieli pojęcia czy umieją pływać, ale nie zdziwili się, jak z wprawą założyli płetwy

oraz maski i skoczyli do wody. Antonia i Sebastian opalali się i słuchali muzyki. Gdy tych dwojga po piętnastu minutach nie było w pobliżu łodzi zaniepokoili się. Wezwali pomoc.

Epilog

Frank, nie bacząc na traumę Emily, dostarczył jej w Wigilię, przez posłańca, niedużą przesyłkę. W środku znajdowały się trzy płyty video. Dwie z nich dokumentowały ognisty romans Michael’a z Suzy. Filmy zostały nagrane w sypialni apartamentu, który Michael

dla niej wynajmował. Trzecia płyta zawierała zapis jej pogrzebu. Michael brał w nim udział, znajdując się na czele konduktu a w jego trakcie przebywał zawsze wśród członków najbliższej rodziny.

Copyright©wojciech.wilczynski