Hakuna Matata

Przeskok w inny świat w ciągu dwunastu godzin. Rano start z Warszawy spowitej lutową, zimową szatą. Międzylądowanie w Hurghadzie w samo południe. Tankowanie trwa blisko godzinę. Na dwadzieścia minut opuszczamy samolot i siedzimy stłoczeni w małej salce na lotnisku. Czas rewolucji w Egipcie – odsunięcie od władzy Husni Mubaraka nie przebiega pokojowo. Z ulgą powracamy do samolotu, który następnie leci do Mombasy – celu naszej lotniczej trasy. Bagatelka – pięć godzin lotu wzdłuż południka.

Lądujemy w mieście pogrążonym w ciemnościach. Jest godzina dwudziesta. Z góry niewiele widać, jakieś pojedyncze światła. Lekkie uderzenie kół o beton, wsteczny ciąg silników wyrywa ciało z fotela, trwa to kilkanaście sekund, samolot zaczyna toczyć się coraz wolniej. Słychać szczęk odpinanych pasów – już jesteśmy na półkuli południowej. Szary budynek hali przylotów i bardzo słabe oświetlenie, za to uderzenie fali ciepła. Zdejmuję z taśmy bagaż, wypisuję deklarację wjazdową. Ustawiam się do odprawy paszportowej – mam trzy okienka do wyboru. Szykuję pięćdziesiąt dolarów na wizę, a po chwili okazuje się, że przewodniki wprowadzają w błąd, płacę dwadzieścia pięć baksów.

Wita nas szeroki i grzeczny uśmiech Murzynki zwracającej się po angielsku. Po chwili, pchając wózek, znajdujemy gościa z tabliczką naszego biura podróży. Odnajduje nasze nazwiska i komunikuje: autobus nr 7. Przy autobusie kierowca zabiera nasze bagaże i wstawia je do luku, gdzie już piętrzą się obce walizki. Spoglądam na twarze współpodróżników – w końcu będę z nimi dzielił dole i niedole pobytu w tym samym hotelu. Szybka lustracja wizualna nie nastraja zbyt optymistycznie. Poziom toczących się rozmów pogłębia i tak nie najlepsze wrażenie. Później widujemy się tylko podczas posiłków, bo każdy zupełnie indywidualnie wypełnia atrakcjami swój pobyt.

Czekamy w autobusie, silnik pracuje, nie wiemy, dlaczego nie ruszamy. Po czterdziestu pięciu minutach zaczyna się jazda. Przed nami droga do Kilifi – miejscowości położonej ok. sześćdziesiąt kilometrów na północ od Mombasy. Z okien autobusu widać jakieś upiorne budy sklecone nie wiadomo z czego, oblężone przez tłum osób siedzących i stojących. Napisy w rodzaju: Miami Bar albo Exclusive pogłębiają dysonans świata marzeń i ponurej rzeczywistości. Szumi klimatyzacja, działa na całe szczęście, bo na zewnątrz jest ponad trzydzieści stopni i panuje duchota. A wylatywaliśmy z Warszawy przy lekkim mrozie. Jazda trwa długo, bo przeciskamy się przez zatłoczone ulice. Co chwila autobus zwalnia przed wykonanymi w jezdni ogromnymi progami spowalniającymi, zmuszającymi kierowcę do ograniczenia prędkości niemal do zera.

Gdy dojeżdżamy do hotelu, jest już w pół do jedenastej i panuje głęboka ciemność. Zmęczenie podróżą nie zabija w nas odruchu samoobrony przed zaproponowanym nam zasiedleniem w beznadziejnym domku, znajdującym się pośrodku kompleksu hotelowego. Po jego obejrzeniu udajemy się do recepcji, której pracownik w rezultacie naszej presji, ujawnia wreszcie możliwość zakwaterowania w pięknym bungalowie w pierwszej linii zabudowy – tuż przy plaży. Bungalow ma sześćdziesiąt metrów kwadratowych, dwa pokoje, dwa hole, dwie umywalki i dużą łazienkę, sejf oraz niezbędną w Afryce moskitierę nad wielkim tapczanem. Jest więc przestronny, czysty i całkiem fajnie wyposażony.

Ta decyzja kosztuje nas wprawdzie trzysta pięćdziesiąt baksów, ale przesądza o jakości dwutygodniowego odpoczynku. Od tego dnia oceaniczna bryza wspaniale łagodzi skutki wysokiej temperatury, która towarzyszy nam podczas całego pobytu. Wylegujemy się na miękkim łożu z wielkimi poduchami ustawionym przed bungalowem, przenosząc od czasu do czasu wzrok ze stron trylogii Millenium Stiega Larssona ku oceanowi, gdzie czasem szaleją wzburzone fale. Wodę zwieńcza biała linia na horyzoncie. Tam fale uderzają w rafę koralową, ciągnącą się kilkaset metrów od piaszczystego brzegu. Na zdjęciach Earth Google widać prosty pas spienionej wody na rafie. Ta rafa to przyczyna stale utrzymującej się wysokiej temperatury wody przy plaży, która dochodzi do trzydziestu czterech stopni. Woda oceanu odgrodzona rafą stanowi akwen silnie nagrzany słońcem. Pierwszy raz dłuższy pobyt w wodzie nie stanowi dla mnie problemu termicznego – a także fizycznego – silne zasolenie zapewnia całkowitą wyporność – można leżeć bez jakiegokolwiek ruchu.

Obsługa hotelu, okoliczni mieszkańcy, sprzedawcy ze sklepików, kierowcy najróżniejszych pojazdów, słowem wszyscy, to Murzyni o ciemnobrązowym lub bardzo ciemnym, wręcz czarnym kolorze skóry. W ich rysach można dostrzec domieszkę krwi arabskiej – szczególnie w większych miastach – Mombasie, w okolicach starego fortu i portu znajdującego się nieopodal. Z reguły pogodni i uśmiechnięci chętnie rozmawiają z obcymi po angielsku. Między sobą mówią w suahili. Przez cały pobyt nie dochodzi do żadnego nieporozumienia z miejscowymi. Spokój. Gdy chcą coś sprzedać, robią to, nie przekraczając granicy bezczelnego natręctwa, które jest powszechne np. w Egipcie. Chętnie mówią o swoim życiu, wielodzietnej rodzinie. Budzą sympatię, są życzliwi i skorzy do pomocy. Okazują wdzięczność za każdego otrzymanego dolara – robią to z godnością. Praca jest najważniejsza, bo ponad jedna trzecia zdolnych do pracy jest bezrobotna. Dzieci są zadbane, wiele z nich pomaga rodzicom.

Sklepik z pamiątkami, który codziennie rano rozkłada na drągach na plaży swoje towary, znika co wieczór. Leżąc na tarasie, obserwujemy, jak późnym popołudniem worki z towarem wędrują na plecach rodziców i ich dzieci z powrotem do domu położonego w pobliskiej wiosce. Są dwa powody tych wędrówek. Pierwszy jest taki, że „sklep” nie jest chroniony, a całkiem otwarty – ma tylko słupki wbite w piasek plaży i półki z drągów, między którymi szaleje wiatr. Drugi powód, równie ważny, to wieczorny przypływ – poziom wody podnosi się o półtora metra.

Plaża, która zwykle ma szerokość ponad 100 metrów, około godziny osiemnastej znika w całości, a fale rozbijają się o pas betonu ochraniający domki, w tym nasz bungalow. Towar pozostawiony w sklepie odpłynąłby wieczorem w ocean, bezpowrotnie zabierając rodzinie jedyne źródło utrzymania. Codzienne odradzanie się sklepiku ma cechy heroizmu i jest świadectwem uporczywej walki o przetrwanie. W tej walce biorą solidarnie udział wszyscy członkowie rodziny.Od wczesnego dzieciństwa mali Kenijczycy poznają, co to jest walka o byt. Ochroniarz hotelowy o imieniu Masha, stale wędrujący dookoła bungalowów, niespodziewanie zaprasza nas do siebie, do wioski położonej około pięć kilometrów od hotelu. Prosi o dyskrecję. Jedziemy tam w niedzielę, przysłanym po nas trójkołowcem tuk-tukiem. Jesteśmy podekscytowani, kompletnie nie wiedząc, dokąd jedziemy i co nas czeka. W ten sposób Masha zapewnił zarobek przyjacielowi – właścicielowi pojazdu.

Dwóch godzin spędzonych na nabożeństwie baptystów nie da się zapomnieć. Pastor pyta, czy nieoczekiwani biali goście życzą sobie odprawienia po angielsku, czy w suahili. Bez różnicy, mówimy. Bardzo młody i przystojny wielebny odprawia je częściowo w suahili i z grzeczności trochę po angielsku. Siedzimy w przedostatniej ławce, a małym dzieciakom z ciekawości głowy same odwracają się w naszą stronę. Do ich kościoła – wielkiej wiaty z postumentem dla pastora i chóru – nieczęsto przychodzą biali. Puszczamy do maluchów oko, budząc radość i zawstydzenie – przytulają się gwałtownie do swoich mam i opiekunek. Wszyscy pięknie śpiewają, ujmująco, głośno, ze szczerą radością, żywo i spontanicznie. Cieszą się ze spotkania z Bogiem. Nie ma śladu znanego nam zawodzenia.

Dobre nagłośnienie powoduje, że śpiew i muzykę słychać w całej okolicy. Po nabożeństwie dajemy spory datek. Poznajemy żonę znajomego, Lidyę, domyślamy się, że dziś założyła suknię najlepszą jaką posiada – z kolorowej tafty, z falbanami. Zadbana, starannie uczesana, jest chętna do rozmowy. Prowadzi prywatny sklepik w wiosce. To budka z desek o powierzchni dwunastu metrów kwadratowych. Asortyment podstawowy – czyli to, bez czego mieszkańcy nie mogą się obejść – kasza, żyletki, chusty, napoje, ryż – prosto z brudnych worków. Jesteśmy oczywiście... zachwyceni. Zapraszamy ich do pobliskiego barku, pijemy piwo, a oni opowiadają nam o swojej rodzinie. Tuk-tuk wciąż czeka. Po blisko czterech godzinach wracamy pełni wrażeń do hotelu. Przeżywamy piękny urlop.

Podczas wycieczki do Mombasy podziwiamy spółdzielnię rzemiosła artystycznego, gdzie pod gołym niebem i płachtami namiotów ponad dwa tysiące ludzi rzeźbi w drewnie cudowne postaci zwierząt, całe scenki z sawanny, magiczne przedmioty. Te piękne wyroby odnoszą do pobliskiego sklepu z pamiątkami. A dziś niektóre z nich cieszą nasze oczy w Warszawie.

Zwierzęta poznane na podstawie oglądanych rzeźb spotykamy w naturze podczas dwudniowego safari, gdy słonie nocą podchodzą do wodopoju pod lodge (hotel w parku narodowym), i za dnia, gdy widzimy wszystkich mieszkańców parku w ich naturalnym środowisku.

Staramy się nie zakłócać ich spokoju, zachowujemy ciszę, tylko kamera pracuje non stop. Wracamy do hotelu po dwóch dniach, a na nasz widok wysoki, piękny gladiator – didżej – niezmiennie uśmiechnięty, puszcza w barze przy basenach piosenkę Hakuna Matata. Czyli – wszystko dobrze! Muzyka kenijska umila nam cały pobyt – jest pogodna i rytmiczna, urzeka swoją odmiennością. Zaczynamy uczyć się suahili, w końcu słyszymy te same słowa dziesiątki razy. Wyjeżdżając, kupujemy od didżeja kopie jego najpopularniejszych płyt. Kenia jest przyjaznym i pięknym krajem, do którego powrócimy z radością.

Copyright©Wojciech.Wilczynski