Czego oczekiwać?

Najlepiej nie za wiele. Wtedy nie będzie rozczarowań i smutku. Ale cóż, wiemy doskonale, że taka postawa jest sprzeczna z ludzką naturą, bo jedyne co człowiek ma naprawdę własnego - to życie, i pragnąłby wieść je jak najlepiej. To „najlepiej” w zależności od wielu endo i egzoczynników jest inne u każdego z nas. I, co ważne, zmienia się wraz z upływem czasu.

Co nas odmienia ? Praca, dom, najbliżsi, znajomi i obcy - których reakcje i zachowania mogą nas natchnąć, albo przygnębić. Właściwie wszystko, co nas otacza, kształtuje nasze życie: zdrowie, pasje - mniej lub bardziej udane - charakter i cechy osobiste, nasze korzenie, wykształcenie, środowisko, w jakim żyjemy.

Spośród cech osobistych niepoślednią rolę odgrywa wrodzony poziom temperamentu, który determinuje cel i kierunek, szybkość i skalę naszych poczynań. Ambicje i marzenia zwykle dopasowujemy do górnego (w naszym mniemaniu) poziomu swoich możliwości. Dla jednych jest to wyjazd za miasto na kilkudniowy wypoczynek, dla innych – przemierzanie na koniu południowo-amerykańskich pampasów w poszukiwaniu straconego czasu. Każdy z nas tworzy codziennie  własny, niepowtarzalny świat.

Bogaty prostak dorobkiewicz kreuje marzenia na kanwie swojej marnej wiedzy o świecie i kulturze. I w najpiękniejszych miejscach świata, dokąd trafił zwabiony reklamą, najsilniej przeżywa emocje smaku miejscowego piwa.

Pogardzany przez niego wykształciuch, dużo wiedząc o kulturze, historii, znający mapę, często cierpi, nie mogąc zobaczyć na własne oczy tego, o czym wie, że istnieje i pragnąłby podziwiać z autopsji.

Panta rei powiedział Heraklit z Efezu i tymi dwoma słowami spuentował świat, historię, zmienność naszego życia i niepewność jutra. Szczęście niejedno ma imię. Cieszmy się tym co mamy i nas otacza. Dostrzegajmy piękno przyrody.

Zdobądźmy się na zatrzymanie czasu na chwilach radosnych. Nie rozpamiętujmy krzywd. Ich poczucie wynika z naszych indywidualnych, subiektywnych odczuć i zwykle bazuje na wygórowanych oczekiwaniach. Inni to samo widzą inaczej, przez pryzmat własnej odmienności.

Umiejmy się cieszyć i z cudzych radości. Kochajmy ludzi i siebie, a cały świat starajmy się zaakceptować taki, jakim on jest.

Są jednak obszary i zjawiska, których  nie powinniśmy akceptować. To głód, przemoc, cierpienie, niesprawiedliwość, które występują pod różnymi postaciami. Bądźmy na nie wrażliwi i nie pozostańmy wobec nich obojętni. Szukajmy  równowagi pomiędzy miłością do ludzi, świata i siebie samego.

Copyright©wojciech.wilczynski